การดิ้นรนหาทางแก้ไข : หน้า 114/210

ก้มหน้าก้มตา กัดฟันดิ้นรน หาทางแก้ไขกันต่อไป ใครได้ความรู้คืบหน้ามาเท่าไร ก็รีบ แจกจ่ายความรู้นั้นให้ทั่วถึงทันที เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ให้ผ่อนหนักเป็นเบาลงบ้าง แต่เมื่อ อายุสังขารหมดเวลาลง ก็จำต้องหลับตาลาโลกนี้ไปด้วยความไม่เต็มใจนัก หลงเหลือแต่ความรู้ และประสบการณ์จากการสู้ชีวิต ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาและหาทางกำจัดปัญหาประจำชีวิต ต่าง ๆ กันต่อไป อย่างน้อยที่สุด ก็ทำให้มีความรู้สึกว่า การเกิดมาในชาตินี้ของตนไม่สูญเปล่า เพราะอย่างน้อย ก็ได้ทิ้งความคืบหน้าในการลองผิดลองถูกไว้บ้างแล้ว แม้จะยังไม่สมบูรณ์ก็ตาม มรดกชิ้นหนึ่งที่ชาวโลกรุ่นก่อนทิ้งไว้ให้คนรุ่นนี้ ก็คือ การบัญญัติศัพท์คำหนึ่ง ซึ่งรวมเอาบทสรุปของทุกปัญหาประจำชีวิตไว้ทั้งหมด คำ ๆ นี้บอกเตือนลูกหลาน ให้รู้ซึ้งถึงสถานการณ์ที่แท้จริงของชีวิต คำ ๆ นี้ทำให้ต้องตระหนักถึงความอยู่รอดของตนเอง และเพื่อนมนุษย์ คำ ๆ นี้เป็นเหมือนลูกศรอาบยาพิษที่ปักหัวใจของมนุษย์โดยไม่รู้ว่าใคร เป็นคนยิง คำ ๆ นี้ คือ คำว่า “ทุกข์” ส้ ทุกข์ ค่าเดียวสั้น ๆ ที่รวมทุกปัญหาชีวิตไว้ทั้งหมด ทุกข์ คำเดียวสั้น ๆ ที่กำหนดชะตาชีวิตของคนทั้งโลกไว้ร่วมกัน ทุกข์ คำเดียวสั้น ๆ ที่หยุดชีวิตมนุษย์ทุกชนชั้นไว้ที่ลมหายใจสุดท้าย ทุกข์ คำเดียวสั้น ๆ ที่ประกาศให้คนทั้งโลกต้องยอมรับความจริงว่า ชีวิตเป็นทุกข์ ทุกคนในโลกนี้ต่างต้องเผชิญทุกข์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกข์ คำเดียวสั้น ๆ ที่เตือนให้เราตระหนักว่า หากเรากำจัดทุกข์ไม่ได้ เราย่อมถูก จองจำอยู่ในห้วงทุกข์อย่างไม่มีวันจบสิ้น แม้ตายไปแล้วเกิดมาใหม่ ก็ยังหนีทุกข์ไม่พ้น ทุกข์ คำเดียวสั้น ๆ ที่บอกชะตากรรมให้เรารู้ว่า ทุกชีวิตต่างต้องดิ้นรนหาทางหลุด พ้นกันด้วยตนเอง ใครจะทำแทนใครไม่ได้ และไม่ว่าใครจะยอมรับหรือปฏิเสธก็ตาม ล้วนไม่มี ผลทั้งสิ้น เพราะนี่คือชะตากรรมของตัวเราและคนทั้งโลกที่ต่างจะต้องแก้ไขด้วยตนเอง ทุกข์ ค่าเดียวสั้น ๆ ที่ทำให้เราต้องดิ้นรนต่อสู้โดยไม่รู้ความจริงกันตลอดชีวิต และถ้า แก้ไขทุกข์ผิดทาง ย่อมมีแต่เพิ่มทุกข์ให้มากขึ้นอีกร้อยเท่าพันทวี ทุกข์ คำเดียวสั้น ๆ ที่ทำให้เรารู้ว่า ยิ่งอ่อนแอมากเท่าไร ยิ่งทุกข์มากเท่านั้น แต่ยิ่ง เข้มแข็งมากเท่าไรยิ่งสู้กับทุกข์ได้มากเท่านั้น บทที่ 5 แ น ว ท า ง ป ฏิ บัติเพื่อการพ้นทุกข์ DOU 113 | ง