การเสด็จออกบวชของพระองค์ : หน้า 120/210

เกิด ความแก่ ความเจ็บ ความตาย อันเป็นความหมายในเชิงเตือนสติพระองค์เองว่า ชีวิตของ พระองค์ ของพระโอรสน้อย ของพระญาติพี่น้อง และของคนทั้งโลก ล้วนยังติดบ่วงแห่งความเกิด ความแก่ ความเจ็บ และความตายอย่างดิ้นไม่หลุด การที่จะช่วยให้ทุกคนรอดพ้นจากปัญหา ประจําชีวิตเหล่านี้ไปได้ พระองค์จะต้องหาทางกำจัดทุกข์ให้พบ เพราะนั่นคือความอยู่รอดที่แท้ จริงของคนทั้งโลก หลังจากพระองค์ทรงตัดสินพระทัยเด็ดเดี่ยวแล้ว ก็เสด็จออกบวชในราตรีนั้นทันที ทรง ทอดทิ้งความเป็นมกุฎราชกุมาร ทอดทิ้งว่าที่พระเจ้าจักรพรรดิ ทอดทิ้งพระราชวังอันเป็น เสมือนบ้านของพระองค์เสด็จออกบวชเป็นสมณะผู้แสวงหาทางกำจัดทุกข์ดำเนินชีวิตด้วยการ บิณฑบาต นุ่งห่มผ้าบังสุกุล ประทับนั่งอยู่ใต้โคนไม้ มียาดองน้ำมูตรเน่าเป็นยารักษาโรค เพื่อ ให้มีสัมภาระติดตัวน้อยที่สุด ดุจดั่งนกที่มีภาระเพียงปีกสองข้างเท่านั้น การที่พระองค์ทรงสละ สมบัติพัสถานและความสะดวกสบายทั้งหลายนั้นก็เพราะทรงต้องการเวลาซึ่งเป็นของมีค่าที่สุด ในชีวิต เพราะเวลาเป็นสิ่งเดียวที่ผ่านไปแล้ว มีเพียงเอาคืนมาไม่ได้ แต่ยังพาเอาความแข็งแรง ของชีวิตให้หมดไปด้วย ยิ่งกว่านั้นยังทรงตระหนักดีว่า ถ้ายังกำจัดทุกข์ประจำชีวิตที่ติดตัวมาไม่ ได้สมบัติพัสถานทั้งหลายจะมีประโยชน์อะไรกับบุรุษกำลังอยู่ในฐานะว่าที่คนตาย ดังนั้น อาจกล่าวโดยสรุปได้ว่า เป้าหมายของการเสด็จออกบวชของพระองค์ก็คือ การ บรรลุนิพพาน ภารกิจที่จะต้องทรงทำให้สำเร็จ ก็คือ การแสวงหาวิธีการบรรลุนิพพานด้วย วิธีปฏิบัติที่เป็นกุศลให้พบ และนั่นคือที่มาของการที่พระองค์ต้องทรงดั้นด้นไปศึกษาจาก สำนักต่าง ๆ ทั่วชมพูทวีป แต่ก็ไม่พบคำตอบที่ใช่ จึงต้องทรงหันมาลองผิดลองถูกด้วยพระองค์ เอง หลังจากที่ทรงปฏิบัติแบบลองผิดลองถูกด้วยการเอาชีวิตเข้าแลกครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่ นานถึง 6 ปี พระองค์ก็ทรงระลึกได้ว่า มีวิธีการหนึ่งที่พระองค์ทรงเคยค้นพบเมื่อพระชนมายุเพียง 7 พรรษา นั่นคือ การปล่อยวางใจให้หยุดนิ่งเป็นสมาธิอยู่ในตัว จนกระทั่งบรรลุปฐมฌาน วิธีการนี้ยังไม่มีผู้ใดในสำนักไหนได้ค้นพบ ทำให้พระองค์ทรงแน่พระทัยว่า วิธีการที่ทรงค้นพบ ในครั้งนั้น ต้องเป็นต้นทางแห่งการบรรลุนิพพานอย่างแน่นอน เมื่อถึงวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำเดือน 6 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันประสูติของพระองค์ พระชนมายุ ที่เพิ่มขึ้นเป็น 35 พรรษา ก็ทรงมาย้ำเตือนเป้าหมายการบวชของพระองค์อีกครั้ง และทรง ตระหนักดีว่า ความตายกำลังใกล้เข้ามาแล้ว ทำให้พระองค์ทรงตัดสินพระทัยแน่วแน่ว่า จะ บทที่ 5 แ น ว ท า ง ป ฏิ บัติเพื่อการพ้นทุกข์ DOU 119 |