ปัจจัย 4 สำหรับพระภิกษุสงฆ์ : หน้า 170/210

โดยไม่ขัดต่อพระวินัย ปกติหมายถึง ปัจจัย 4 กล่าวคือ เป็นเครื่องเลี้ยงชีวิต 4 อย่าง ได้แก่ 1. จีวร ใช้นุ่งห่ม เพื่อกันความหนาวร้อนและเหลือบยุง ทั้งใช้ปกปิดสิ่งที่น่าละอาย 2. บิณฑบาต ใช้บริโภค พรหมจรรย์ต่อไป เพื่อบรรเทาความหิวกระหายให้มีกำลังพอที่จะประพฤติ 3. เสนาสนะ ใช้อยู่อาศัย เพื่อป้องกันความหนาวร้อน และเหลือบยุง ตลอดจนความ แปรปรวนของฤดูกาล ทั้งใช้เป็นที่พักผ่อนด้วย 4. คิลานเภสัช ใช้รักษาโรค เพื่อป้องกันรักษาทุกขเวทนา ที่เกิดขึ้นจากความเจ็บไข้ นอกจากนี้ ยังหมายรวมถึงสิ่งของที่นับเนื่องในปัจจัย 4 ด้วย ได้แก่ 1. เครื่องนุ่งห่มทุกชนิด มีสีสันไม่ฉูดฉาดบาดตา ไม่หรูหราหรือมีราคาสูงเกินไป 2. อาหาร เครื่องขบฉัน ทั้งของหวาน ของคาว ตลอดจนเครื่องดื่มนานาชนิด ยกเว้น เครื่องดองของเมา เช่น สุราเมรัย และยาเสพติดให้โทษทุกชนิด 3. เครื่องอุปกรณ์ที่อยู่อาศัย ตลอดจนเครื่องใช้ไม้สอยที่จำเป็นต่าง ๆ ได้แก่ ตู้เตียง โต๊ะ เก้าอี้ ที่นอน เสื่อ หมอน มุ้ง พรม ดอกไม้ ธูปเทียน และปัจจัย (เงิน) รวมถึงเครื่องชำระล้าง ร่างกายและเครื่องนุ่งห่มให้สะอาดถูกสุขลักษณะ เช่น สบู่ถูตัว แปรงสีฟัน กระดาษเช็ดปาก ผงซักฟอก เป็นต้น 4. ยารักษาโรค และเครื่องบำบัดความป่วยไข้ทุกชนิดตลอดจนเภสัช 5 คือ เนยใส เนยขัน น้ำมัน น้ำผึ้ง น้ำอ้อย (น้ำตาล) 1) ประเภทเครื่องไทยธรรมที่ประเคนถวายพระภิกษุสงฆ์ได้เฉพาะเช้าถึงเที่ยง พระวินัยพุทธบัญญัติ ห้ามพระภิกษุสงฆ์รับประเคนเครื่องไทยธรรมประเภทอาหาร ทั้งหมดเมื่อเลยเที่ยงวันไปแล้ว หากได้นำไทยธรรมประเภทอาหารไปวัดหลังเที่ยงวัน และ ตั้งใจถวายพระภิกษุสงฆ์ก็เพียงแต่แจ้งให้ท่านทราบ แล้วมอบสิ่งของเหล่านั้นไว้ให้ศิษย์ของ ท่านเก็บรักษา เพื่อจะได้นำถวายท่านในวันต่อไป เครื่องไทยธรรมเหล่านี้ ได้แก่ 1. อาหารสด มีอาหารคาวหวาน รวมทั้งผลไม้ทุกชนิด บทที่ 7 ค ว า ม รู้ พื้นฐาน ก่อนไปวัด DOU 169 บ 7 ค ว