พระปัจเจกพุทธเจ้ากับพระฤๅษี : หน้า 43/205

43 พระมหาสุวิทย์ วิชเชสโก ป.ธ.๙ ของตน ในครั้งนั้นยังมีพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งทราบว่า ฤๅษีผู้นี้จะได้เป็นพระพุทธเจ้าในภายภาคหน้า ทั้งทราบอีกว่า พระฤๅษีมีอุปนิสัยเย่อหยิ่งถือตัว จึงปรารถนาที่จะทำให้พระ ฤๅษีละความเย่อหยิ่งเสีย จึงออกจากป่าหิมพานต์ มานั่งใน ที่ของพระฤๅษี เมื่อพระฤๅษีได้เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า มานั่งเหนือ อาสนะของตนก็โมโหโกรธา ปรี่เข้าไปหา แล้วตบมือตวาดว่า “สมณะถ่อย เหตุใดจึงมานั่งในที่ของเรา” พระปัจเจกพุทธเจ้าจึงกล่าวว่า “ตัวเรานี้สำเร็จปัจเจก- โพธิญาณแล้ว ส่วนตัวท่านในไม่ช้าก็จะได้เป็นพระสัมมา สัมพุทธเจ้าในภัทรกัปนี้โดยมีชื่อว่า สิทธัตถะ แล้วท่านจะมัว มาเย่อหยิ่งหยาบคายอยู่เพื่ออะไร” ทั้งที่พระปัจเจกพุทธเจ้าได้กล่าวเช่นนี้ พระฤาษีก็ยัง คงถือตัว หาได้ทําความเคารพท่านไม่ พระปัจเจกพุทธเจ้าจึง กล่าวต่อไปว่า “ท่านไม่รู้ถึงชาติตระกูลและคุณงามความดี ของเราว่ายิ่งใหญ่เพียงใด ถ้าหากว่าท่านเป็นผู้มีความ สามารถแล้วไซร้ ก็จงเหาะไปในอากาศให้ได้เหมือนเรา” ทันทีที่กล่าวจบ พระปัจเจกพุทธเจ้าก็เหาะไปในอากาศ พร้อมทั้งโปรยฝุ่นที่เท้า ลงสู่ชฎาของพระฤๅษี พระฤๅษีจึงคิดได้ว่า “สมณะท่านนั้นที่แท้คือ พระ