ศีลและความดีงามในพระพุทธศาสนา : หน้า 152/205

152 ศีล....เป็นที่ตั้งแห่งความดีงาม “แม้ใครทำร้ายนางพราหมณีด้วยหอกอันคมกล้า เราก็ไม่อาจทำลายศีลของเราได้ ใช่ว่าเราจะไม่รักนาง พราหมณี ใช่ว่าเราจะไม่มีกำลังวังชา แต่เพื่อพระสัมมา สัมโพธิญาณในวันข้างหน้า เราจะต้องประคองรักษาศีล ไว้ให้ได้” ฝ่ายพระราชา ให้นำตัวนางพราหมณีมาเข้าเฝ้า ทรง มอบยศถาบรรดาศักดิ์ให้กับนางมากมาย แต่นางกลับกล่าว ถึงแต่โทษของยศ แล้วสรรเสริญคุณของการออกบวช นาง ได้เล่าถึงการที่นางและพระโพธิสัตว์สละสมบัติอันมหาศาล ออกบวช ด้วยความสังเวชใจ เมื่อพระราชาไม่สามารถเปลี่ยนใจนางด้วยวิธีการใดๆ ได้ จึงทรงดำริว่า “พราหมณีผู้นี้เป็นผู้มีศีลมีธรรม หรือแม้แต่พราหมณ์ ผู้ข่มความโกรธได้ ไม่แสดงอาการใดๆ เลย เมื่อเราฉุดคร่า นางพราหมณีจากมา ย่อมแสดงว่าเป็นผู้มีศีล รักษาศีลอย่าง ดียิ่ง การที่เรากระทำต่อผู้มีคุณธรรมเช่นนี้ ช่างไม่สมควรเลย เอาเถิด เราจะพานางพราหมณีผู้นี้กลับไปยังพระราชอุทยาน แล้วทำการขอขมา” พระราชา จึงโปรดให้ราชบุรุษพานางพราหมณีกลับ คืนสู่พระราชอุทยาน ส่วนพระองค์ก็ทรงเข้าไปพบพระโพธิสัตว์ แล้วตรัสถามว่า “ท่านบรรพชิต เมื่อข้าพเจ้าเอาตัวนางพราหมณีไป