พระภาวนาวิริยะคุณและความสุขในสังคม : หน้า 49/280

พระภาวนาวิริยะคุณ (ทัตติวิภ Technik) จะเกิดขึ้นแก่ตนเองอีกด้วย ทั้งนี้ก็เพราะผู้อดอยากลบนทุกคน ต่างต้องดิ้นรนขวนขวายเพื่อความอยู่รอด ตราบใดที่ยังมีละ กำลังอยู่ ย่อมไม่มีใครยอมตาย ถ้าไม่พบหนทางสู่จิต พวก เขาก็พร้อมที่จะทำฤติได้เสมอ นับตั้งแต่การลักขโมย ฉ้อฉล โจรกรรม ล่อลวง ค้าสิ่งผิดกฎหมาย ค้ายาเสพติด ค้าบริการ ทางเพศ เกี่ยวข้องกับอบายมุขทุกรูปแบบ ซึ่งส่วนเป็นงานนำ ไปสู่อตุษฐานรามทั้งสิ้น สังคมใดที่ถูกรวบมิจฉาทิฐิอธิษฐานอยู่เรื่อยๆ ย่อมหาความสุขไม่ได้ มีข้อความสะกิดใจอยู่หนึ่งว่า คุณฑสน์ ของเศรษฐีที่ถูกรายล้อมด้วยลั้ม หรือแม่อยู่ใกล้ลั้ม เจ้าของคุณฑสน์นั้น อย่าพึงหวังว่าจะมีความสุข และคราใด ที่ลั้ลลั่มถูกไฟไหม้แล้ว อย่าพึงหวังว่าความทุกข์หลังนั้นจะรอดพ้น จากอัคคีภัย ข้อนี้ฉันใดฉันนั้น ถ้าผู้คนในสังคมที่มีโอกาสดีกว่า ไม่คิดสงเคราะห์ผู้ด้อยโอกาส มิวินใดว่านี้หยั่งนั้นก็จะ ลามมายิ่งตนเองอย่างไม่มีกางหลีกเลี่ยง นี้คือโทษภัยของการที่ ผู้นั้นไม่เห็นประโยชน์ของการทำสังคมสงเคราะห์ ในพระพุทธศาสนาเรียกการทำสังคมสงเคราะห์หัว “ยัญ” หรือ “ยัญที่ชำแล้ว” พระสังฆมาสู่พระเจตสรัสว่า “ยัญที่บุชา แล้วมีผล” คือ มีผลดี หรือมีประโยชน์ ควรทำอย่างยิ่ง ใครก็ ตามที่มีความคิดเห็นว่า “ยัญที่บุชาแล้วไม่มีผล” ความเห็นผิดของ เขาขื้อว่า “มิฉะนั้นทิฐิ” ในทางกลับกัน ใครก็ตามที่มีความคิดเห็น