การพัฒนาคุณภาพชีวิต : หน้า 109/236

๑๐๗ การพัฒนาคุณภาพชีวิต ไปฃูกพระหัตถ์ของพระราชา พระองค์เกิดความรักลุ่มหลงในสัมผัส นั่นทันที และเมื่อทราบว่านางไม่มีสามี พระองค์ก็จะถือว่ามาอยู่ ร่วมกับนางในเวลาค่ำคืน พอส่างจึงเสด็จกลับพระราชวัง เป็นเช่นนี้ทุกวัน โดยที่นางปิญปาปิโมไม่เคยเห็นหน้าของพระองค์เลย ต่อมาพระราชทรงเห็นว่าการต้องเที่ยวไปมาในเวลา กลางคืน อาจจะเกิดเป็นอันตรายได้ในวันหนึ่ง แต่ถ้าจะแต่งตั้งนาง เป็นมเหสี บรรดาข้าราชบริพารจะไม่ยอมรับนาง เพราะความขี้เหร่ พระองค์จำเป็นต้องออกอุบาย โดยนำปิญปาปิโมไปมอบให้นาง แล้ว กลังกระลังส่งเจ้าพนักงานให้พานิบนิสนี่หายไป เจ้าหน้ากำคันไปทั่ว จนพบที่บ้านของนางปิญปาปี จึงพากันจับคนทั้งครอบครัว ด้วยคิดว่าพวกเขาเป็นพวกโจร นางปิญปาปี บอกว่า นางไม่ได้โจรโมย แต่ปิญปาปีนี้เป็นของสามี นางไม่รู้รปราง หน้าตาของเขา แต่ถ้าสัมผัสมือก็จะจำได้ พระราชาทรงแก้ลำทำ ทีว่าไม่รู้เรื่อง รับสั่งให้ชาวเมืองประชุมกัน ให้จับมือนางเพื่อหา ตัวโมย บูรษทั้งหมดเมื่อสัมผัสมือของแล้ว เกิดความหลงไหล ไม่ยอมไปไหน กล่าว่านวา แม้ว่าเสียทรัพย์ทั้งหมดเพื่อไดนาง มาเป็นภรรยาถวาย พระราชาแก้ลำเสด็จไปใหนจังจับมือเป็นคน สุดท้าย ทันใดนั้นนางร้องเสียงดังว่า จับโมยได้แล้วถึง ๓ ครั้ง ผู้คนทั้งหลายดูงงงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่งเสียงเฮอะกันทั่วทั้ง พระราชวัง