ศาสตร์และศิลป์แห่งความเป็นครู : หน้า 35/216

กฎแห่งกรรม มนุษย์ทั้งหญิงและชายต่างต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในโลกนี้ ไม่มีใครหนีรอดจากจริงนี้ไปได้ หากใครทำบุญหรือทำกรรมดี ครับจะโลกย่อมไปเกิดในสุคติภูมิ คือเกิดเป็นมนุษย์บ้าง เป็นเทวดาบ้าง เป็นพรหมบ้าง ครับได้เสวยสุขในสวรรค์ตามสมควรแก่กรรมดีแล้ว ก็กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีก ในทางตรงข้าม หากประมาทพลั้งพลาดทำกรรมชั่วก็ต้องไปเกิดในสุคติภูมิ คือไปเกิดเป็นสัตว์ดิรฉานบ้าง สัตว์รกร้าง เปรต หรืออสุรกายบ้าง ก็อาจจะได้โอกาสกลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกกันหลายแสนหลาย สภาพของสัตว์โลกที่ต่างเวียนว่ายตายเกิดให้ต้องเป็นทุกข์อย่างไม่รู้จบ ในสภาพเป็นมนุษย์บ้าง สัตว์ดิรฉานบ้าง สัตว์รกร้าง เทวตกบ้าง พรหมบ้าง ฯลฯ เช่นนี้ จึงไม่ต่างกับนักโทษที่ถูกกรรมมาทนอยู่ในคุกคือโลก โดยที่นักโทษนั่นไม่เคยทราบเลยว่า ตนล้่นตกอยู่ภายใต้ “กฎแห่งกรรม” กรรม แปลว่า กรรมกระทำ เป็นคำกลางๆ หมายถึง กรรมกระทำก็ได้ หรือการกระทำชั่วก็ได้ กรรมดี คือ การกระทำโดยไม่มีความโลก ไม่มีความโกรธ ไม่มีความหลงเป็นเหตุ เรียกว่า กุศลกรรม กรรมชั่ว คือ การกระทำโดยมีความโลภ มีความโกรธ มีความหลงเป็นเหตุ เรียกว่า ออกุศลกรรม ความหมายของกรรม ๑. กรรม คือ การกระทำที่เกิดมาจากเจตนา (ความตั้งใจ ความจงใจ) ถ้าทำด้วยเจตนาใปราศจากความโลภ ความโกรธ และความหลง