ศิลป์และศาสตร์ในการเป็นครู : หน้า 80/216

ความแตกต่างระหว่างศิลป์ของครู與อาชีพอืน ๆ สำหรับความสำเร็จในการทำหน้าที่ของครูเช่นเดียวกัน จำเป็นต้องมีทั้งศาสตร์และศิลป์ แต่ศิลป์ของครูนันแตกต่างจากวิชาอื่น ๆ โดยสิ้นเชิง ทั้งนี้เพราะครูจะต้องนำศาสตร์มาเปลี่ยนให้เป็นความสามารถ และฝึกตนให้เกิดนิสัยละเอียต่อความชั่ว และเกรงกลัวต่อผลของบาป ครูต้องมีหรือโอทีปะเป็นนิสัย เพื่อจะได้เป็นเครื่องมือสำหรับปิดนรกและเปิดสวรรค์ให้กับตนเอง ขณะเดียวกันก็มีความเป็นครูหรือมีวิชาคู สามารถฝึกอบรมศิษย์ให้มีนิสัยดี ๆ ดังกล่าวมาแล้วด้วย นี้คือศิลป์ของครู ซึ่งจัดว่ายึดเป็นศิลป์ขั้นต้นเท่านั้น ส่วนศิลป์ขั้นสูงสุดคือ ความสามารถในการกำจัดเสสิให้หมดสิ้นแล้วบรรลุผลนิพพาน ซึ่งผู็ที่จะสอนให้ได้ต้องเป็นครูเหมือนกัน แต่เป็นครูประเภทที่ 3 คือ สมณะ กล่าวโดยสรุปได้ว่า ครูอาจารย์ผู้ชื่อว่าคูดีนั้นต้องมีทั้งศาสตร์และศิลป์ให้เหนือกว่าบรรดาลูกศิษย์ของตนในลักษณะต่อไปนี้ คือ 1. ในด้านวิชาการทางโลก ครูต้องรูัจริง ทำได้จริง และทางธรรมมันครูต้องมีนิสัยหรือความประพฤติดีเยี่ยมจริง จึงสามารถตั้งหลักฐาน สามารถปิดนรกและเปิดสวรรค์ให้ตนเองได้จริง 2. สามารถถ่ายทอดความรู้ความสามารถให้ลูกศิษย์รู้จริง ทำได้จริง มีความประพฤติดีเยี่ยมจริง สามารถตั้งหลักฐานได้จริง ปิดนรก และเปิดสวรรค์ให้ตนเองตามอย่างครูได้จริง ความรู้ในหนังสือเล่มนี้มีดุจประสงค์ให้ครูสามารถสอนลูกศิษย์ให้สามารถตั้งหลักฐานได้ สามารถปิดนรกและเปิดสวรรค์ให้ตนเอง เช่นเดียวกับครูได้เท่านั้น ส่วนความรู้ในระดับบรรลุพานซึ่งเป็นศิลป์ขั้นสุดนั้น ควรต้องศึกษาจากสมณะโดยตรง ศาสตรและศิลป์แห่งความเป็นครู ๖๖ เพจหลวงพ่อทัตต์โชวิท