ประวัติการนั่งสมาธิในวัยเด็ก ศาสตร์และศิลป์แห่งความเป็นครู หน้า 108
หน้าที่ 108 / 216

สรุปเนื้อหา

การนั่งสมาธิในวัยเด็กของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นสิ่งที่ตราตรึงในความทรงจำ แม้จะมีการเว้นระยะไปบ้าง แต่การกลับมานั่งสมาธิอย่างต่อเนื่องจะนำไปสู่ความก้าวหน้าในการปฏิบัติ โดยเฉพาะในการเจริญสมาธิในช่วงชีวิตแรกเริ่ม ตอนที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมีพระชนม์ ๗ พรรษา ทรงเริ่มทำสมาธิภาวนาใต้ร่มเงาของต้นไม้อย่างสงบ โดยสามารถบรรลุสมาธิภาวนาได้อย่างน่าทึ่ง ความรู้และประสบการณ์ที่สะสมจากชาติก่อนนั้น ยังคงประทับอยู่จึงทำให้สามารถทำเช่นนี้ได้ ในส่วนนี้จึงแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการทำสมาธิในวัยเด็กที่จะส่งผลต่อชีวิตในอนาคต

หัวข้อประเด็น

-ประวัติการนั่งสมาธิ
-ประสบการณ์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
-การทำสมาธิในวัยเด็ก
-ความสำคัญของการนั่งสมาธิ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ประวัติสำหรับการนั่งสมาธิในวัยเด็กเล็ก ๆ ของบางคน ก็อาจตราตรึงอยู่ในความทรงจำไปตลอดชีวิต แม้จะเว้นระยะการนั่งสมาธิไปบ้าง แต่ถ้าได้กลับมาทำสมาธิอย่างต่อเนื่อง ก็แน่นอนเหลือเกินว่า ผลการนั่งสมาธิของเขาจะต้องก้าวหน้าขึ้นอย่างมากมาย ชนิดการปฏิบัติสมาธิรูป ๘ แบบรอบแล้วรอบเล่าที่เดียว สิทธิ์พระราชกุศลสมาธิ เมื่อครั้งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงพระเยาว์มีพระชนม์มัยได้ ๗ พรรษา ยังเป็นพระสิกขัตตะราชกุมารี ได้ตามเสด็จพระราชบิดาไปในงานวัปปมงคลแรกนาขวัญ ในตอนนัั้น ขณะที่พระราชฤทธิประทับนั่งใต้ต้นหัวอันร่มเย็นตามลำพัง ได้เจริญสมาธิภาวนา ทำให้สงบจากกามและอุคคหลหลาย แล้วบรรลุสมาธิภาวนา ที่มีวิญญาณ (ความตรึก) วิจาร (การพิจารณาอารมณ์) ปีติ (ความดับดำในใจ) และสุขอันเกิดจากวิวาก (ความสงบ) อยู่ การที่พระสิกขัตตะราชกุมารีซึ่งมีพระชนม์เพียง ๗ พรรษา ทรงรู้วิธีการทำสมาธิภาวนาโดยไม่มีครูบาอาจารย์สอน และยังสามารถบรรลุสมาธิปาวนาอีกด้วย ย่อมแสดงว่าความรู้และประสบการณ์ในการทำสมาธิภาวนาในอดีตชาติน ยังทรงประทับอยู่ในความทรงจำของพระราชกุมารีต่อเนื่องมาถึงปัจจุบันใหม่ ศาสตรและศิลป์แห่งความเป็นครู ๕๔ เพจหลวงพ่อทัตตโชโต
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More