การค้นพบความสุขและการบรรลุนิพพาน : หน้า 54/216

คือความไม่รู้ความจริงในเรื่องโลกและชีวิต ทำให้เขาเวลาเบาปัญญา ดังที่เราดังยืนดีเมื่่อให้กำเนิดบุตร ทั้งๆ ที่การเกิดมานั้นน่าว่าชั่งความทุกข์ยิ่งมีชีวิตอยู่ต่อไปถึงเป็นทุกข์เพราะสืบค้นให้ต้องทำกรรมตลอดชีวิตนอกจากนี้ ทรากน้อยยังต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ จากการปลูกฝังของพ่อแม่ ผู้ใหญ่และคนรอบข้าง ซึ่งมีอน่าสังเกตคือ เรื่องใดที่จะก่อให้เกิดนิสัยดีๆ นั้นจำเป็นต้องรำสอนซ้ำแล้วซ้ำอีก ทรากจึงจะได้รับนิสัยๆ นั้นส่วนเรื่องที่มีดีทั้งหลายนันกลับเกิดขึ้นได้ง่ายโดยไม่จำเป็นต้องมีการปลูกฝังอบรมเลย ทั้งนี้เพราะเสน่ห์เองที่เป็นตัวบงการให้เป็นเช่นนั้นปัญหาประจำชีวิตทั้ง ๓ ประการดังกล่าวนี้เอง ที่ทำให้คนเรามีทุกข์อยู่เสมอ เมื่อรู้เหตุและที่มาของปัญหาแล้วเราต้องหาทางแก้ปัญหาให้สำเร็จให้ได้ มะนันคนเราก็จะต้องทุกข์มานอยู่อดตลอดไปนับเป็นโชคอย่างมหาศาลที่เราได้เกิดในดินแดนพระพุทธศาสนา ที่ยังมีสมณพราหมณ์ผู้บริจาคดีปฏิบัติชอบ ทรงภูมิรู้ภูมิธรรม และมีความตั้งใจที่จะเป็นกัลยาณมิตรให้แก่ชาวโลก ด้วยการถ่ายทอดความรู้เรื่อง มรรคมองค ๙ ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสว่าสำเป็นทางอันเกษมเพราะเป็นวิธีการปฏิบัติที่จะทำให้จิตใจงอองใสหมดจดจากกิเลส นั่นคือสภาวะที่เรียกว่า บรรลุนิพพาน อันเป็นสภาวะแห่งความดับทุกข์โดยเด็ดขาด เพราะสิ้นภสนชาติโดยสิ้นเชิงไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสารวัฏ ซึ่งเปรียบเสมือนการติดคุยกษโนโดยไม่มีวันพันโทษ ดังนั้นการจัดการศึกษาจึงควรส่งเสริม ชักนำ และโน้มน้าวผู้นในชาตให้มาสนใจศึกษาและปฏิบัติธรรมองค์ ๑๘ อย่างเป็นกิจจะลักษณะทั้งภาคปฏิบัติและปฏิบัติให้เป็นนิสัย โดยเริ่มจากระดับอนุบาลเรื่อยไปซึ่งจะมีผลให้ความทุกข์บาทเบาบางลง และมีโอกาสบรรลุพานได้ในภาคชาติใดภาคชาติหนึ่ง ศาสตรและศิลป์แห่งความเป็นครู ๔๐ เพจหลวงพ่อตัตตชีโว