ทศ ๖ และการสร้างสังคมสันทิสุข : หน้า 68/216

ถ้าทศ ๖ ในสังคมใดก็ตามมีลักษณะเป็นมิตรแท้สมบูรณ์พร้อมด้วยมาตรฐานของคนดีที่โลกร้องการทั้ง ๔ ประการ สังคมนัน่อยเป็นสังคมสันทิสุข และได้ชื่อว่า เป็นสังคมที่สมารถจัดการศึกษาได้สมบูรณ์แบบที่สุด ๒. ต่างคนต่างต้องทำตนเป็นศูนย์กลางของทศ ๖ แล้วตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ประจำทศของตนที่พึงปฏิบัติต่อแต่ละบุคคลทั่วไปทั้ง ๖ ทิศให้ถูกต้องเหมาะสมและสมบูรณ์ครบถ้วนทุกประการ โดยใช้จักษุควรธรรมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวใจซึ่งกันและกันตลอดเวลา สังคมทั่วไป คือ ธรรม ๔ ประการสำคัญโดยยึดเหนี่ยวใจและประสานกันไว้ให้เหนียวแน่น แข็งแรง และถาวร ด้วยน้ำใจที่อดทนเป็นผลให้แต่ละคนสามารถอยู่ร่วมกันได้ด้วยความรักใคร่สามัคคีปรองดอง เมื่อเรื่องขัดใจก็อย่าให้ตนเองได้โดยง่าย ประกอบด้วย ๑) ทาน ๒) ปิยาวาจา ๓) อัตถจริยา ๔) สมัตตตา เหตุที่ใช้สังคมวัตถุธรรมเป็นหลักปฏิบัติในการยึดเหนี่ยว นำใจซึ่งกันและกันของกลุ่มคนในทิศ ๖ นั้น ก็ด้วยเหตุผลสำคัญอยู่ ๒ ประการคือ ๑) ความแตกต่างระหว่างบุคคลในทิศ ๖ กล่าวคือ บุคลากรที่ล้อมรอบตัวเราทั้ง ๖ กลุ่มนั้น ไม่มีใครเหมือนกันเลย แต่ละคนล้วนแตกต่างกันในหลายแง่มุม ซึ่งอาจแยกได้เป็นสิบเป็นร้อยเป็นพันทีเดียว เช่น เพศ อายุ อาชีพ ฐานะ ตระกูล สถานภาพทางสังคม การศึกษาอบรม เชื่อชาติ ศาสนา ขนบธรรมเนียม ความเชื่อ นิศัย ทัศนคติ ประสบการณ์ทางโลกและทางธรรม สติปัญญา สุขภาพ ฯลฯ ๒) สังคมวัตถุธรรมสามารถส่องความต้องการหรือความขาดแคลนของบุคคลได้กว้างขวางครอบคลุมมากกว่าธรรมหมวดอื่น