การทำสมาธิและการบรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ : หน้า 109/216

แต่โดยเหตุที่ทรงอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวยให้มีโอกาสได้ทำสมาธิกว่าว พระองค์ก็มีทรงทำสมาธิว่าวนานอีกเลย เป็นเวลาถึง ๒ ปี แต่ในที่สุดที่พระองค์ได้ทรงพบเห็นเทวฑูต ก็ทำให้พระองค์ตัดสินพระทัยเสด็จออกบรรพชา หลังจากที่ทรงบำเพ็ญเพียรทุกกรกิริยานานถึง 6 ปี ก็ทรงประสบผลสำเร็จ แต่ประการใด ในที่สุดทรงสามารถรำลึกถึงประสบการณ์ในการทำสมาธิเมื่อครั้งทรงพระเยาว์ได้ จึงตัดสินพระทัยเลิกวิธีทรมานตน ทรงบำรุงพระราหภายให้แข็งแรง แล้วทรงเริ่มปฏิบัติตามวิธีที่เคยปฏิบัติในครั้งนั้น ในระยะเวลานานก็ทรงบรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จากเรื่องราวของพระพุทธองค์นี้ย่อมให้ข้อคิดว่า ๑. เด็กในระดับอนุบาลและประถมสามารถสอนให้ปฏิบัติสมาธิได้ ๒. ผู้ที่มีประสบการณ์การฝึกสมาธิในวัยเด็ก แม้จะหยุดการปฏิบัติไปนานกว่า 30 ปี เมื่อหวนกลับมาเริ่มปฏิบอีก ก็สามารถประสบความสำเร็จภายระยะเวลาไม่นานนัก ด้วยเหตุนี้ การสอนมรรคมีองค์ 8 ให้แก่เด็กในระดับอนุบาลและประถมต้น จึงควรเริ่มด้วยการปฏิบัติสมาธิ สำหรับองค์มรรคอื่นๆ ที่มีทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ ก็ควรนำภาคปฏิบัติสมาธิมาให้ก่อน ต่อเมื่อเด็กเลื่อนชั้นไปอยู่ประถมปลาย สามารถอ่านเขียนได้คล่องแล้ว จึงค่อยสอนภาคทฤษฎี แต่สำหรับสมาธิฯ นี้ต้องปฏิบัติต่อเนื่องไปทุกระดับชั้น จิตของวัยรุ่นเป็นสมาชิกกว่าเด็กเล็ก ท่านผู้อ่านคงเคยได้ยินคนพูดกันว่า พวกเด็กวัยรุ่นนั้นใจแตก ใน ศาสตร์และศิลป์แห่งความเป็นครู ๕๕ เพจหลวงพ่อทัตตชีวา