ศาสตรฺและศิลป์แห่งความเป็นครู : หน้า 83/216

ตามธรรมดาคนเราอาจว่่าแต่จะเเก้ไขในสียามโยก ให้คนอื่นเลย แค่เพียงจะแก้ไขตัวเองก็ยากแล้ว และอย่าเพิ่งเเก้ไขตัวเองเลย เค้าคือรู้ว่า ตัวเองมีสียเวลาๆ อะไรบ้างก็ยังยาก แต่ท่านเหล่านี้รู้จริง จึงสามารถ เเก้สียให้คนทั้งหมู่บ้านได้ ทำให้ชุมชนสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ความสงบของสังคมไม่ได้ตกลงมาจากท้องฟ้า แต่ต้องได้ครูดี เช่นนี้มาสอน ครูที่สอนก็ได้ก็เหมือนเทวดาเดินดินมา สกคนให้เป็นคนดี ได้ฉะนั้น ก็อาศรรร ยงจริง ๆ ที่เทวดานี้ก็มีปากเดียว มีสองมือ เหมือนกับคนทั้งหลาย แต่อย่างในเวลาทำงาน เทวดาตัวจริงยังสู้ท่าน ไม่ได้ เพราะท่านมีดีกว่านั้น นั่นคือเมื่ท่านพูดอะไรขึ้นมา คนทั้งบ้าน ทั้งเมืองเขาเชื่อถือ เพราะว่าท่านสามารถปิดรร และเปิดสรรค์ให้ตัวเอง ให้คนรุ่นปู่ คนรุ่นพ่อ คนรุ่นลูกได้จริง เพราะฉะนั้นเวลาท่านดำริจะทำอะไร คนทั้งบ้านทั้งเมืองต่างต้องกิ๊กลูกองมาช่วยท่านอย่างจริงจัง ท่านไม่ได้มีรอยมือพันมือ ท่านมีแค่สองมือ แต่เพราะเหตุที่ใจของท่านมีธรรมวิัย มีความกรุณา และมีน้ำใจของความเป็นครูอยู่เปี่ยมล้น ที่สำคัญยิ่งก็คือท่านมีทั้งศาสตรและศิลป์จึงทำได้ ครูมีทั้งศาสตรและศิลป์ ไม่เกี่ยงเรื่องอายุมากหรือน้อย ตัวเล็กหรือใหญ่ผู้หญิงหรือผู้ชาย มีปริญญาหรือไม่มีปริญญา แต่ท่านมีศีลธรรมพออบรมตัวท่านให้บริสุทธิ์ มีความรู้ทางโลกประมาณแต่สามารถเปลี่ยนคำพูดของท่านมาเป็นความรู้ที่ใช้ในการปิดรรและเปิดสรรค์ได้เป็นอย่างดี ทุกคำพูดของท่านจึงมีแต่ความบริสุทธิ์ มีแต่ความกรุณา เพราะท่านมีศีลธรรมและเปี่ยมด้วยความเป็นครู ปัญญาทางโลกจะมากหรือน้อยก็ไม่เก่ง แต่ท่านมีปัญญาที่คนทั้งโลกขาดแคลน คือปัญญาในการปิดรรและเปิดสรรค์ และมีความ ศาสตรฺและศิลป์แห่งความเป็นครู ๖๖ (signature) เพจหลวงพ่อทัตตะโช โว