ความเห็นแย้งจากพระปุราณะ : หน้า 46/220

การกระทําทั้งหมด ท่านไม่เห็นด้วยว่าเป็นความผิดอะไร แต่เมื่อสงฆ์เห็นว่า เป็นการกระทำไม่ดี ท่านยินดียอมรับและถ่ายโทษผิดนั้น การกระทำของพระสังคีติกาจารย์ นอกจากเป็นการเน้นให้เห็นว่า การทำบางอย่างถึงแม้ว่าจะทำไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่เมื่อ ความรู้สึกส่วนใหญ่ท่านตำหนิ การจะดื้อรั้นถือดีไปนั้นเป็นการไร้ประโยชน์ การยอมรับนับถือ มติส่วนใหญ่ในบางกรณี เพื่อยุติปัญหาและสร้างแบบแผนที่ดีงาม เป็นสิ่งที่ควรกระทำ ความเห็นแย้งจากพระปุราณะ หลังจากการสังคายนาผ่านไปได้ไม่นาน พระเถระรูปหนึ่งชื่อว่า ปุราณะ พร้อมด้วย บริวารประมาณ 500 พำนักจำพรรษาอยู่ที่ทักขิณาคิรีชนบท ในคราวทำสังคายนา เมื่อทราบ ว่าสังคายนาทำเสร็จแล้ว ท่านและบริวารจึงได้เข้าสู่กรุงราชคฤห์ พระสังคีติกาจารย์ได้เข้าไป แจ้งให้ท่านทราบว่าพระสงฆ์ได้ทำการสังคายนากันแล้ว ขอให้ท่านยอมรับด้วย พระปุราณะ กลับกล่าวว่า “ท่านทั้งหลาย พระเถระทั้งหลายได้ทำสังคายนาพระธรรมวินัยกันเรียบร้อยก็ดีแล้ว แต่ผมได้ฟังได้รับมาเฉพาะพระพักตร์ของพระพุทธองค์ว่าอย่างไร จักถือปฏิบัติตามนั้น” เมื่อได้ชี้แจงกันพอสมควรแล้ว ปรากฏว่าพระปุราณะมีความเห็นตรงกับพระสังคีติ กาจารย์ส่วนมาก แต่มีความเห็นขัดแย้งกันเรื่องวัตถุ 8 ประการ ซึ่งเป็นพุทธานุญาตพิเศษที่ ทรงอนุญาตให้พระทำได้ในคราวเกิดทุพภิกขภัย แต่เมื่อภัยเหล่านั้นระงับ ก็ทรงบัญญัติห้ามมิ ให้กระทำอีก เรื่องทั้ง 8 นั้น คือ 1. อันโตวุฏฐะ 2. อันโตปักกะ 3. สามปักกะ 4. อุคคหิตะ เก็บของที่เป็นยาวกาลิกคืออาหารไว้ในที่อยู่ของตน ให้มีการหุงต้มอาหารในที่อยู่ของตน พระลงมือหุงต้มด้วยตนเอง คือการหยิบของเคี้ยวของฉันที่ยังไม่ได้ประเคน งที่นำมาจากที่นิมนต์ ซึ่งเป็นพวกอาหาร การฉันของก่อนเวลาภัตตาหาร กรณีที่รับนิมนต์ไว้ในที่อื่น แต่ฉันอาหารอื่นก่อนอาหารที่ตนจะต้องฉันในที่นิมนต์ 5. ตโตนีเหตะ ของท 6. ปุเรภัตตะ 7. วนัฏฐะ 8. โปกขรัฏฐะ ของที่เกิดและตกอยู่ในป่า ซึ่งไม่มีใครเป็นเจ้าของ ของที่เกิดอยู่ในสระ เช่น ดอกบัว เหง้าบัว บ ท ที่ 3 ก า ร สั ง ค า ย น าเป็นเหตุให้เกิด พระไตรปิฎก DOU 37