การส่งพระธรรมทูตเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 68/220

4. การเรียกขานพระพวกอื่นที่ตนไม่ชอบด้วยคำว่า “อลัชชี เดียรถีย์” ท่านผู้รจนา หนังสือของลังกาถนัดมาก ดังนั้นมหาวังสะจึงเรียกท่านวัชชีบุตรว่า “อลัชชี” และ เรียกพระที่ถูกจับสึกไปว่า “เดียรถีย์” จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งตัวเลขพระที่จับสึก ไปมีถึง 60,000 รูป นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่า ทำไมจำนวนจึงมากอย่างนั้น ประเทศไทยใหญ่กว่าเมืองปาฏลีบุตรเป็นอันมาก พระยังมีประมาณ 300,000 รูป เท่านั้น 5. เรื่องการส่งพระธรรมทูต 9 สายออกไปเผยแผ่พระพุทธศาสนา ถึงแม้จะไม่ปรากฏ ในศิลาจารึก แต่จากหลักฐานในที่ต่าง ๆ ที่ขุดค้นพบตอนหลังบ้าง หลักฐานที่ สืบต่อกันมาบ้าง แสดงว่ามีการส่งพระออกไปเผยแผ่ศาสนาในส่วนต่าง ๆ ของ ทวีปเอเชียจริง ๆ ที่น่าเสียดายคือด้านยุโรป แทนที่จะส่งพระภิกษุไป กลับส่ง ธรรมมหาอามาตย์ซึ่งเป็นฆราวาสไป เมื่อท่านเหล่านั้นสิ้นชีวิตลง จึงไม่มีใคร สืบต่อ หลักธรรมในพุทธศาสนาจึงหายไปจากกรีก แต่ไปปรากฏในปรัชญา สโตอิสม์ของปรัชญาเมธีชื่อ เซโน ซึ่งได้นำหลักธรรมในพระพุทธศาสนาไปสั่งสอน ในลัทธิสโตอิสม์ ความว่า “สุขทุกข์ของมนุษย์เราอยู่ที่การปรับปรุงจิตใจให้เข้มแข็ง ไม่หวั่นไหวต่อโลกธรรม สามารถปลงให้ตกในความเป็นอนิจจังของสังขารธรรม โดยให้เห็นว่าเป็นของ ธรรมดา แล้วจะมีความสุข” หากในครั้งนั้นได้ส่งพระสงฆ์ไปโดยเฉพาะคือ พระโยนกธรรมรักขิต ให้ไปเผยแผ่ใน ดินแดนอันเป็นมาตุภูมิของท่าน สถาบันสงฆ์ก็จะสามารถตั้งมั่นที่กรีกและจักรวรรดิโรมัน ซึ่ง แน่นอนเหลือเกินว่า พระพุทธศาสนาก็จะเผยแผ่อยู่ในทวีปแอฟริกาและยุโรป ก่อนศาสนาคริสต์ ถึง 200 ปี จึงไม่เป็นการแปลกอะไรที่นักนิรุกติศาสตร์อย่างศาสตราจารย์เดวิดกล่าวว่า “ก็อด (GOD) เลื่อนมาจาก อัลเลาะห์ เลื่อนมาจากคำว่า อรหันต์” บทที่ 3 ก า ร สั ง ค า ย น าเป็นเหตุให้เกิด พระไตรปิฎก DOU 59