การแปลพระไตรปิฎก : หน้า 210/220

เป็นการถาวร เนื่องจากต้องจาริกไปเผยแผ่ธรรมะในที่ต่าง ๆ เสมอ ประเทศไทยได้รับ พระไตรปิฎก อักษรเขียนพระไตรปิฎก และวิธีเขียนพระไตรปิฎกจากเกาะลังกาประมาณ พ.ศ. 1900 โดยพระสงฆ์จากล้านนา จากนั้นก็จารึกลงใบลานโดยอักษรธรรมล้านนาแล้วนั้นก็ได้ใช้ อักษรขอมจารึก เนื่องจากอักษรขอมในยุคนั้นเป็นอักษรทางการ ต่อมาได้พิมพ์เป็นหนังสือ ปีพ.ศ. 2431 ในรัชกาลที่ 5 โดยการเขียนภาษาบาลีในพระไตรปิฎกด้วยอักษรไทย โดยมีการ ปรับปรุงเครื่องหมายต่าง ๆ เช่น นโม ตัสส ภควโต อรหโต สัมมาสัมพุทธัสส ปรับปรุง เครื่องหมายดังปรากฏในปัจจุบัน คือนโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ดังนั้น คัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาในไทยที่ได้จัดพิมพ์เป็นหนังสือภาษาบาลีใช้อักษร 5 ชนิด คือ 1) อักษรธรรมล้านนา 2) อักษรขอม 3) อักษรธรรมอีสาน 4) อักษรมอญ 5) อักษรไทยปัจจุบัน การแปลพระไตรปิฎกสู่พากย์ไทยคงมีการทำอยู่เรื่อยมา ตั้งแต่กรุงสุโขทัย แต่ไม่มี หลักฐานปรากฏชัดเจนว่ามีครบชุดหรือไม่ ถึงจะมีครบชุดก็คงกระจัดกระจาย หรือที่ครบชุดคง เป็นของหลวง และในพระอารามหลวงเท่านั้น ที่พระสังฆราชประทับอยู่เท่านั้น จะมาสูญหาย ไม่มากก็ครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่าครั้งที่ 2 พ.ศ. 2310 ในสมัยสุโขทัยนี้ เราได้คัมภีร์พระ ไตรปิฎกจากลังกา และเป็นตัวอักษรลังกา จากนั้นก็ได้ปริวรรตเป็นอักษรขอมแทนสำเนียงมคธ สาเหตุที่ไม่ใช้อักษรไทยจารึกภาษามคธเนื่องจากประชาชนมีศรัทธาภาษาทาง ศาสนาในอักษรขอม ซึ่งถือกันว่าทำให้ขลังและศักดิ์สิทธิ์ อิทธิพลของอักษรขอมมีมาจนถึงสมัย รัตนโกสินทร์ตอนกลางจึงเสื่อมความนิยมไป การสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งใหญ่ในเมืองไทยมี 3 ครั้ง ครั้งที่ 1 กระทำที่เชียงใหม่ พ.ศ. 2020 ในรัชสมัยพระเจ้าติโลกราช ครั้งที่ 2 กระทำที่กรุงเทพฯ พ.ศ.2331-2332 ในรัชกาลที่ 1 และครั้งที่ 3 กระทำในปีพ.ศ. 2527 และได้จัดพิมพ์เผยแผ่ในวโรกาสพระราช พิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน พ.ศ. 2530 ในประเทศไทย บทที่ 9 พระไตรปิฎก จ า ก อ ดี ต - ปั จจุบัน DOU 201