การชำระอธิกรณ์ : หน้า 52/220

พระเรวตเถระหยั่งรู้ด้วยญาณว่า อธิกรณ์ หยาบช้า กล้าแข็ง เราไม่ควรท้อถอยที่ จะชำระเรื่องนี้ แต่เพราะไม่ต้องการที่จะคลุกคลีด้วยหมู่คณะ จึงหลีกไปพักอยู่ที่โสเรยยนคร พระเถระทั้งหลายต้องติดตามพระเรวตเถระจากเมืองสู่เมืองตามลำดับดังนี้ คือ โสเรยยะ สังกัสสะ กุณณกุชชะ อุทุมพร อัคคฬปุระ ไปพบกับพระเถระที่สหชาตินคร พระสาณสัมภูตวาสีได้นําเรื่องวัตถุ 10 ประการ เรียนถวายให้พระเรวตเถระทราบ และขอให้ท่านวินิจฉัยทีละข้อ ปรากฏว่าทุกข้อที่ภิกษุวัชชีบุตรกระทำนั้น เป็นความผิดทาง พระวินัยทั้งหมด จึงตกลงร่วมกันที่จะชำาระเรื่องนี้ และจัดการสังคายนาพระธรรมวินัย ตามที่ พระสังคีติกาจารย์ได้กระทำแล้วในคราวปฐมสังคายนา ฝ่ายภิกษุวัชชีบุตร เมื่อพระยสะกากัณฑกบุตรหายไปก็ร้อนใจ ต่อมาได้ทราบการ ตระเตรียมงานเพื่อชำระอธิกรณ์ของพระอรหันต์ทั้งหลาย จึงพยายามหาพวกเพื่อป้องกัน ตนเองโดยตกลงให้พระเรวตเถระช่วยเหลือเช่นเดียวกัน แต่พระเถระได้ปฏิเสธด้วยความ นุ่มนวลว่า เหล่านั้น “อย่าเลยท่านทั้งหลาย ไตรจีวรของผมมีบริบูรณ์แล้ว” และไม่รับเครื่องบรรณาการ ภิกษุวัชชีบุตรเมื่อเข้าทางพระเรวตเถระไม่สำเร็จ จึงไปหาพระอุตตระศิษย์ของท่าน พร้อมด้วยบรรณาการเช่นเดียวกัน ในขั้นแรกพระอุตตระปฏิเสธ แต่ทนการรบเร้าของภิกษุ วัชชีบุตรไม่ไหวจึงรับจีวรไว้ผืนหนึ่ง เมื่อรับจีวรเข้าแล้วจึงทำงานให้เขา พระอุตตระจึงเข้าไป หาพระเรวตเถระ พร้อมกับขอให้พระเถระช่วยสนับสนุนฝ่ายวัชชีบุตรโดยให้เหตุผลว่า “พระฝ่ายปราจีนคือวัชชีบุตรเป็นธรรมวาที ฝ่ายเมืองปาฐา คือพระอรหันต์ทั้งหลาย เป็นอธรรมวาที ขอให้พระเถระช่วยสนับสนุนฝ่ายวัชชีบุตรด้วย” พระเรวตเถระตำหนิพระอุตตระว่า ชักชวนให้ท่านสนับสนุนฝ่ายอธรรมวาที จึงต้องกลับมาบอกฝ่ายวัชชีบุตรว่า งานที่รับไปนี้ทำไม่สำเร็จ เป็นอันว่าสังคมสงฆ์ในพุทธศตวรรษที่ 1 ก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่ง คือการให้สินบน และรับสินบนกัน ทั้ง ๆ ที่พระอรหันต์ยังมีอยู่เป็นจำนวนมากก็ตาม จึงเป็นเรื่องที่คนจะต้อง ยอมรับความจริงว่า การเสียสละเพื่อประโยชน์ของตน และการลุอำนาจแก่ความอยากที่เกิด ขึ้นนั้นมีได้แก่คนทุกประเภททุกยุคทุกสมัย ถ้าเขาตกอยู่ภายใต้ของตัณหา ไม่ต้องกล่าวถึง สังคมในปัจจุบัน ที่มีคนมากไปด้วยกิเลส แม้แต่ในที่พระอรหันต์ปรากฏอยู่ คนจำพวกนี้ก็ คงมีอยู่นั่นเอง บ ท ที่ 3 ก า ร สั ง ค า ย น าเป็นเหตุให้เกิด พระไตรปิฎก DOU 43