ลำดับอาจารย์ผู้ทรงจำพระไตรปิฎก : หน้า 83/220

บทที่ 4 ลำดับอาจารย์ผู้ทรงจำพระไตรปิฎก ได้กล่าวไว้แล้วในสมัยที่ยังมิได้มีการจารึกพระไตรปิฎกลงในใบลานนั้น ใช้วิธีท่องจำ และการท่องจําก็แบ่งหน้าที่กัน ตามแต่ใครจะสมัครเป็นผู้เชี่ยวชาญในส่วนไหนตอนไหนของ พระไตรปิฎก เช่น คำว่า “ทีฆภาณกะ” แปลว่า ผู้สวดคัมภีร์ทีฆนิกาย (พระธรรมเทศนา หมวดยาว) มัชฌิมภาณกะผู้สวดคัมภีร์มัชฌิมนิกาย (พระธรรมเทศนาขนาดปานกลาง) โดย นัยนี้จึงเป็นการแบ่งงานกันทำในการท่องจำพระไตรปิฎก และมีผู้เชี่ยวชาญในแต่ละสาขา มีศิษย์ของแต่ละสํานักท่องจําตามที่อาจารย์สั่งสอน เป็นทางให้เห็นความเป็นมาแห่งพระไตรปิฎก ด้วยประการฉะนี้ ในหนังสืออธิบายพระไตรปิฎกหรือที่เรียกว่าอรรถกถา ได้แสดงการสืบสายของ อาจารย์ในแต่ละทาง คือ วินัยปิฎก สุตตันตปิฎก และอภิธรรมปิฎก ที่เรียกกว่าอาจริยปรัมปรา สายแห่งพระอาจารย์ ดังนี้ 4.1 สายวินัยปิฎก 1. พระอุบาลี 2. พระทาสกะ 3. พระโสณกะ 4. พระสิคควะ 5. พระโมคคลีบุตรติสสะ 4.2 สายสุตตันตปิฎก ไม่ได้มีระบุไว้ในอรรถกถา เป็นแต่ได้กล่าวถึงการมอบหน้าที่ในการท่องจำนำสืบ ๆ กันต่อไป ดังนี้ 74 DOU พระไตรปิฎกเบื้องต้น