การวินิจฉัยอาบัติ : หน้า 54/220

1. ภิกษุชาววัชชี (พระสัพพกามีโต้ตอบว่า 2. ภิกษุชาววัชชี (พระสัพพกามีโต้ตอบว่า : 3. ภิกษุชาววัชชี (พระสัพพกามีโต้ตอบว่า : 4. ภิกษุชาววัชชี (พระสัพพกามีโต้ตอบว่า 5. ภิกษุชาววัชชี (พระสัพพกามีโต้ตอบว่า : ภิกษุเก็บเกลือไว้ในแขนงแล้วนำไปฉันปนกับ อาหารได้ ไม่เป็นอาบัติ : การเก็บเกลือไว้ในเขนง โดยตั้งใจว่าจะใส่ลงใน อาหารฉัน เป็นอาบัติปาจิตตีย์ เพราะเป็นการ สะสมอาหารตามโภชนสิกขาบท) ภิกษุจะฉันอาหารหลังจากตะวันบ่ายผ่านไปเพียง 2 องคุลีก็ได้ไม่เป็นอาบัติ ภิกษุฉันโภชนะในเวลาวิกาล เมื่อตะวันบ่ายคล้อย ไปแล้ว 2 องคุลี ต้องอาบัติปาจิตตีย์ เพราะฉัน โภชนะในเวลาวิกาล) ภิกษุฉันภัตตาหารในวัดเสร็จแล้ว ฉันเสร็จแล้วเข้า ไปสู่บ้าน จะฉันอาหารที่ไม่เป็นเดนและไม่ได้ทํา วินัยกรรมได้ ไม่เป็นอาบัติ ภิกษุฉันอาหารเสร็จแล้วคิดว่าจักฉันอาหาร เข้าไป ในบ้านแล้ว ฉันโภชนะที่เป็นอนติริตตะ (ไม่เป็น เดน) ผิดเป็นอาบัติปาจิตตีย์ เพราะฉันอาหารที่ไม่ เป็นเดนภิกษุไข้) : ในอาวาสเดียวกันมีสีมาใหญ่ ภิกษุจะแยกท่า อุโบสถได้ ไม่เป็นอาบัติ - ภิกษุจะแยกกันทำอุโบสถสังฆกรรมไม่ได้ ผิดหลัก ที่ทรงบัญญัติไว้ในอุโบสถขันธกะ ใครขืนทำต้อง อาบัติทุกกฏ) ในเวลาทำอุโบสถ แม้ว่าพระจะเข้าประชุมยังไม่ พร้อมกัน จะทำอุโบสถไปก่อนก็ได้ โดยให้ผู้มา ทีหลังขออนุมัติเอาเองได้ ไม่เป็นอาบัติ : สงฆ์ทำสังฆกรรมด้วยคิดว่า ให้พวกมาทีหลังอนุมัติ ทั้งที่สงฆ์ยังประชุมไม่พร้อมหน้ากัน ผิดหลักที่ทรง บัญญัติไว้ในจัมเปยยขันธกะ ต้องอาบัติทุกกฏ) บ ท ที่ 3 ก า ร สั ง ค า ย น าเป็นเหตุให้เกิด พระไตรปิฎก DOU 45