พระไตรปิฎกภาษาญี่ปุ่น (ฉบับไทโชชินชิว) : หน้า 199/220

9.3 พระไตรปิฎกภาษาญี่ปุ่น (ฉบับไทโชชินชิว) เป็นที่ทราบกันดีว่าในประเทศไทยของเรานั้น คัมภีร์ที่ยึดถือเป็นหลักฐานอ้างอิง ในการศึกษาค้นคว้าวิจัยพระพุทธศาสนา คือ พระไตรปิฎก ซึ่งประกอบไปด้วยส่วนหลัก ๆ 3 ส่วนคือ พระวินัย พระสูตร และพระอภิธรรม พระไตรปิฎกนี้ได้รับการแปลจากภาษาบาลี อันเป็นภาษาที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นภาษาที่เก็บรักษาคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าไว้ แต่พระพุทธศาสนาในประเทศญี่ปุ่นนั้นสืบทอดมาจากประเทศจีนเป็นหลัก ด้วยเหตุนี้คัมภีร์ที่สืบทอดมานั้นจึงถูกจารึกด้วยอักษรจีนเป็นส่วนใหญ่ และได้มีการพัฒนา รูปแบบของคัมภีร์เพื่อใช้เป็นหลักฐานในการศึกษาค้นคว้าพระพุทธศาสนาดุจเช่นพระไตรปิฎก ในประเทศไทยของเรา แต่สิ่งที่แตกต่างกันคือรูปแบบของการจัดหมวดหมู่และส่วนของเนื้อหา ซึ่งมีทั้งส่วนที่เป็นของเถรวาทและมหายานเอกสารฉบับนี้ได้กล่าวถึงประวัติความเป็น นมา โครงสร้าง เนื้อหาคร่าว ๆ และความสำคัญของพระไตรปิฎกฉบับไทโซชินชิว ปัจจุบันคัมภีร์ชุดนี้ ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการใช้เป็นหลักฐานอ้างอิงในการศึกษาพระพุทธศาสนาใน ประเทศญี่ปุ่น ประวัติความเป็นมา ดังได้กล่าวมาแล้วในข้างต้น คัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาของประเทศญี่ปุ่นนั้น ส่วนใหญ่จะถูกบันทึกด้วยตัวอักษรของจีนและรูปแบบของประโยคก็เป็นรูปแบบพิเศษ หาก ต้องการจะศึกษาคัมภีร์เหล่านี้แล้ว นอกจากความรู้เรื่องตัวอักษรจีนแล้วยังต้องศึกษา หลักไวยากรณ์และรูปแบบของประโยคด้วย จึงเป็นสิ่งที่ยากต่อการเข้าใจของคนญี่ปุ่นทั่วไป เพราะเหตุนี้ในยุคแรก ๆ การศึกษาคัมภีร์เหล่านี้จึงจำกัดอยู่ในวงของนักวิชาการทางพระพุทธ ศาสนาเพียงเท่านั้น ปัญหาที่ประสบอีกประการหนึ่งคือการจัดหมวดหมู่คำสอนนั้นมี ความจำเป็นต้องปรับปรุงให้สมบูรณ์แบบมากขึ้น จนมาถึงสมัยไทโชของประเทศญี่ปุ่นซึ่งตรงกับ ปีค.ศ. 1924 คณะนักวิชาการพระพุทธศาสนาภายใต้การนำของทะคะคุซึจุงจิโรได้เล็งเห็นถึง ปัญหานี้ จึงมีความคิดริเริ่มที่จะพัฒนาปรับปรุงและเรียบเรียงจัดหมวดหมู่คัมภีร์ในพระพุทธ ศาสนาเพื่อให้ง่ายต่อการศึกษาทำความเข้าใจสำหรับนักวิชาการยุคหลัง ๆ การทำงานร่วมกัน ในครั้งนี้ดำเนินการอย่างต่อเนื่องจนถึงปี ค.ศ.1934 ซึ่งอยู่ในสมัยโชวะ รวมระยะเวลาทั้งสิ้น 11 ปีพระไตรปิฎกฉบับไทโชชินชิวจึงแล้วเสร็จสมบูรณ์ 190 DOU พระไตรปิฎกเบื้องต้น