รูปแบบของพระสูตร : หน้า 129/220

4. คาถา คือ ระเบียบคำที่เป็นประเภทร้อยกรองล้วน เช่น ระเบียบคำในธรรมบท (ขุ.ธ.) เถรคาถา (ขุ.เถร.) เถรีคาถา (ขุ.เถรี) 5. อุทาน คือ ระเบียบคำที่พระผู้มีพระภาคทรงเปล่งออกมาโดยมิได้ทรงนึกไว้ก่อน อาจเป็นคำประเภทเวยยากรณะก็มี เป็นคำประเภทคาถาก็มี เช่น ระเบียบค่าในคัมภีร์อุทาน (มี 82 สูตร) 6. อิติวุตตกะ คือระเบียบคำที่มีการกล่าวอ้างข้อความอื่นมาประกอบโดยมีคำว่า “วุตต์ เหต ภควตา” (สมจริงดังที่พระผู้มีพระภาคตรัสไว้) เป็นคำ เชื่อมความเพื่อนำเข้าสู่คาถาหรือพุทธพจน์ เช่น ระเบียบคำใน คัมภีร์อิติวุตตกะ (มี 110 สูตร) 7. ชาตกะ คือ ระเบียบคำที่มุ่งเล่าเรื่องในอดีต เป็นบุพจริยา เช่น ระเบียบคำ ในคัมภีร์ชาตกะหรือชาดก เป็นคำประเภทร้อยกรองหรือคาถาล้วน 8. อัพภูตธรรม คือ ระเบียบคำที่แสดงถึงเรื่องที่น่าอัศจรรย์ไม่เคยมี เช่น ระเบียบ คำในพระสูตรทั้งหลายที่กล่าวถึงอัพภูตธรรม 9. เวทัลละ คือ ระเบียบคำแบบถาม-ตอบ เช่น ระเบียบคำในพระสูตรที่เป็น ปุจฉาวสิกะ คือ ที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงตามคำทูลถาม มี ลักษณะสำคัญ 2 อย่าง คือ 1) ทูลถามเพื่อขอความรู้ (เวท จ) 2) ผู้ทูลถามฟังแล้วพอใจติดใจ (ตุฏฐิญจ) ทูลถามต่อไปอีก เช่น ระเบียบค่าในจูฬเวทัลลสูตร (ม.ม.) มหาเวทัลลสูตร (ม.ม.) สักกปัญหาสูตร (ที.ม.) สัมมาทิฏฐิสูตร (ม.มู.) มหาปุณณมสูตร (ม.อ.) จึงสรุปได้ว่า พระสุตตันตปิฎกว่าด้วยพระธรรมเทศนาของพระพุทธองค์ (มีของ พระสาวกบ้างบางส่วน) ที่ตรัสแก่ชนต่างชั้น ต่างประเภท ในกาลและโอกาสต่าง ๆ กัน เป็น รูปคำสนทนาบ้าง คำบรรยายหัวข้อธรรมบ้าง เป็นรูปคาถาล้วนบ้าง ร้อยแก้วล้วนบ้าง และ เกี่ยวข้องด้วยหัวข้อธรรมทุกประเภทกระจายอยู่ในที่ต่าง ๆ กัน ปิฎกนี้มี 21,000 พระธรรมขันธ์ แบ่งเป็น 5 นิกาย ดังมีรายละเอียดพอเป็นสังเขปดังนี้ 120 DOU พระไตรปิฎกเบื้องต้น