การแบ่งพระวินัยปิฎก : หน้า 116/220

1. ปา ปาราชิก 2. ปา ปาจิตตีย์ 3. ม มหาวรรค 4. จ จุ จุลวรรค 5. ป ปริวาร ส่วนพระไตรปิฎกที่สมาคมบาลีปกรณ์พิมพ์ขึ้นในประเทศอังกฤษแบ่งพระวินัยปิฎก ออกเป็น 3 หมวด คือ 1. สุตตวิภังค์ รวมมหาวิภังค์และภิกขุนีวิภังค์เข้าด้วยกัน 2. ขันธกะ รวมมหาวรรคและจุลวรรคเข้าด้วยกัน 3. ปริวาร ก็คือ ปริวาร 2. พระสุตตันตปิฎก แบ่งออกเป็น 5 นิกายคือ 1. ทีฆนิกาย d ท 2. มัชฌิมนิกาย 3. สังยุตตนิกาย 4. อังคุตตรนิกาย 5. ขุททกนิกาย = ม = อง = มีอักษรย่อว่า ที่ ม สํ องฺ ขุ คำว่า “นิกาย” แปลว่า หมวด หรือ หมู หมายถึง หมวดหรือหมู่ของพระสูตร การจัดแบ่งหมวดหรือหมู่ของพระสูตร พระสังคีติกาจารย์ (พระเถระผู้ทำสังคายนาพระธรรมวินัย) ใช้เกณฑ์ดังนี้ 1. แบ่งตามความยาวของพระสูตร คือ รวบรวมพระสูตรที่มีความยากมากไว้เป็น หมวดหนึ่งหรือหมู่หนึ่ง เรียกว่า ทีฆนิกาย (หมวดยาว) รวบรวมพระสูตรที่มี ความยาวปานกลางไว้เป็นหมวดหนึ่งหรือหมู่หนึ่ง เรียกว่า มัชฌิมนิกาย (หมวด ปานกลาง) ส่วนพระสูตรที่มีขนาดความยาวน้อยกว่านั้นแยกไปจัดแบ่งไว้ใน หมวดอื่น และด้วยวิธีอื่นดังจะกล่าวในข้อ 2 ข้อ 3 และข้อ 4 ตามลำดับ บทที่ 8 ระบบการจำแนกพระไตรปิฎก และเนื้อหาย่อ โดยสังเขป DOU 107