ภิกขุนีวิภังค์ : หน้า 121/220

ว่าด้วยการหัวเราะ 1. ปริมณฑลวรรค ว่าด้วยการนุ่งห่มเรียบร้อย 2. อุชชัคฆิกวรรค 10 สิกขาบท มี 10 สิกขาบท a 3. ขมภตกวรรค ว่าด้วยการเท้าสะเอว มี 10 สิกขาบท 4. สักกัจจวรรค 5. กพฬวรรค 6. สุรุสุรวรรค ว่าด้วยความเอื้อเฟื้อ มี 10 สิกขาบท ว่าด้วยคำข้าว มี 10 สิกขาบท ว่าด้วยการฉันดังซัด มี 10 สิกขาบท 7 ปาทุกาวรรค ว่าด้วยเขียงเท้า มี 15 สิกขาบท 9. อธิกรณสมถกัณฑ์ ว่าด้วยวิธีระงับอธิกรณ์ ด้วยธรรมะ 7 ประการ 2) ภิกขุนีวิภังค์ ว่าด้วยสิกขาบทหรือศีลของภิกษุณี 311 ข้อ ที่มาในพระปาติโมกข์ที่ ภิกษุณีสงฆ์จะต้องสวดในที่ประชุมสงฆ์ทุกครึ่งเดือน เหมือนกับที่ภิกษุสงฆ์สวดภิกขุปาติโมกข์ เรียกโดยรวมว่า “ภิกขุนีปาติโมกข์” ซึ่งเป็นบทบัญญัติของภิกษุณีมี 2 กลุ่ม คือ 1. อสาธารณบัญญัติ หรือ เอกโตบัญญัติ เป็นบทบัญญัติที่พระผู้มีพระภาคทรง ปรารภภิกษุณีสงฆ์บัญญัติไว้เฉพาะสำหรับภิกษุณีสงฆ์ฝ่ายเดียว 130 สิกขาบท ภิกษุสงฆ์ไม่ต้องรักษา 2. สาธารณบัญญัติ หรือ อุภโตบัญญัติ เป็นบทบัญญัติที่พระผู้มีพระภาคทรงปรารภ ภิกษุสงฆ์บัญญัติไว้ให้ภิกษุสงฆ์และภิกษุณีสงฆ์พึงรักษาด้วยมี 181 สิกขาบท เล่ม 3 ภิกขุนีวิภังค์ ว่าด้วยบทบัญญัติของภิกษุณีสงฆ์ในปาราชิกกัณฑ์ สังฆาทิเสสกัณฑ์ นิสสัคคิยกัณฑ์ ปาจิตติยกัณฑ์ ปาฏิเทสนียกัณฑ์ เสขิยกัณฑ์ และอธิกรณสมถะ รวมเป็น 311 สิกขาบท โดยปรับโทษสถานหนักแก่ภิกษุณีผู้ล่วงละเมิดบทบัญญัติในปาราชิกกัณฑ์และ สังฆาทิเสสกัณฑ์ และปรับโทษสถานเบาแก่ภิกษุณีผู้ล่วงละเมิดบทบัญญัติในกัณฑ์ที่เหลือ ซึ่งใน ภิกขุนีวิภังค์เล่ม 3 นี้ ได้แสดงไว้เฉพาะอสาธารณบัญญัติ 130 สิกขาบทเท่านั้น โดยแบ่งเนื้อหา ออกเป็น 7 กัณฑ์ ดังนี้ 1. ปาราชิกกัณฑ์ ว่าด้วยอาบัติหนักที่ภิกษุณีต้องแล้ว ขาดจากความเป็นภิกษุณี 8 สิกขาบท 112 DOU พระไตรปิฎกเบื้องต้น