การกำจัดกิเลส : หน้า 25/194

ที่ว่า “บีบ” ก็เหมือนกับเอาท่อนอ้อยใส่ลงไปในเครื่องบีบอ้อย ครั้นเมื่อเราหมุนเครื่อง มันก็จะบีบเป็นน้าอ้อยออกมา ส่วน “คน” ก็ทำนองเดียวกับเราคั้นน้ำส้ม แต่กิเลสมันกั้นรุนแรงหนักหน่วง ยิ่งกว่านั้นอีก ที่ว่า “กิเลสกัดกร่อนใจ” นั้น อุปมาเหมือนกับเอาเหล็กแช่ไว้ในน้ำกรด ไม่ช้าไม่นาน น้ำกรดก็กัดเหล็กเสียจนกร่อน ที่ว่า “กิเลสหมักดองใจ” นั้นเป็นอย่างไร หมักดองก็เหมือนกับการเอาผักสดใส่ลงไป หมักในอ่างนํ้าเกลือ ทิ้งไว้สักสองสามวัน เชื้อราก็จะทําหน้าที่เปลี่ยนผักสด ๆ นั้นให้กลายเป็น ผักดอง ถ้าปล่อยทิ้งไว้หลายวันก็จะส่งกลิ่นเหม็นไปไกล ที่ว่า “กิเลสฉาบทาใจ” ก็เหมือนอย่างกับจานที่ถูกเคลือบ หรือฉาบทาด้วยวัตถุบางอย่าง จนติดแน่นทั่วผิวจานนั่นเอง นอกจากนี้กิเลสยังสามารถที่จะ “ระเบิดใจ” ได้เหมือนกับลูกระเบิดทีเดียว กิเลสสามารถทั้งบีบ ทั้งคัน ทั้งกัด ทั้งกร่อน ทั้งหมัก ทั้งดอง ทั้งเคลือบ ทั้งฉาบทา ทั้งระเบิด มันทำความเสียหายให้กับใจของเราได้ทุกรูปทุกแบบ เพราะฉะนั้น ผู้มีธรรมท่านจึง ทั้งเกลียดทั้งกลัว ไม่ยอมให้กิเลสตกค้างอยู่ในใจท่านได้ แต่คนทั่วไปไม่รู้ เหตุที่ไม่รู้ก็เพราะว่า ใจอยู่ใกล้กับกิเลส ใกล้ขนาดไหน ใกล้ขนาดกิเลสเข้าไปครอบงำใจไว้ตลอดเวลานั่นเอง แต่เนื่องจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงบรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณได้ด้วยธรรมกาย ทรงสามารถก้าจัดกิเลสให้หมดสิ้นไปจากพระทัยโดยสิ้นเชิง จึงใช้คำว่า “ไกลจากกิเลส” ซึ่งมี คำศัพท์ว่า “อร” แปลว่า พระอรหันต์ ส่วนวิธีการ กําจัดกิเลสให้หมดสิ้นไป เป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด พวกเราที่ เรียนพุทธประวัติคงได้ทราบแล้วว่า เมื่อพระองค์ทรงทราบว่ามนุษย์เป็นทุกข์เพราะกิเลส จึงทรงค้นคว้าแสวงหาวิธีพ้นทุกข์เรื่อยมา กว่าจะสัมฤทธิผลนั้นเป็นเวลานับอสงไขยภพ อสงไขยชาติ คือนับไม่ถ้วนนั่นเอง การแสวงหาวิธีพ้นทุกข์นั้น พระองค์ทรงเริ่มจากการค้นหาสาเหตุแห่งทุกข์ ลักษณะที่อยู่ และวิธีกำจัดทุกข์มาตามลำดับ ในที่สุดก็ทรงพบว่า ทุกข์ทั้งหลายเกิดจากกิเลส ซึ่งมีลักษณะ หรือจะเรียกว่ามีหน้าตาหลายแบบก็คงจะได้ มีที่อิงอาศัยอยู่ในจิตใจของคนเราทุก ๆ คน ครั้นแล้วก็ทรงพบวิธีกำจัดกิเลสให้หมดสิ้นไปด้วยการเจริญสมาธิภาวนา จนกระทั่งบรรลุ 16 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ