ธรรมกายและพระพุทธเจ้า : หน้า 141/194

หยุดต้องมีกลเม็ด หยุดดับหยาบไปหาละเอียดร่ำไป ไม่ใช่หยุดแล้ว ไม่ทำอะไร ทำหยุด ในหยุดนั้นและหนักขึ้นทุกที ไม่มีเวลาหย่อนจึงจะเจริญ ถึงที่สุดเร็ว ธรรมกายเป็นกายที่ 5 นั้น เป็นกายสําคัญที่สุดในพระพุทธศาสนา ผู้ใดทำกายนี้ให้เป็นขึ้นได้ ผู้นั้นก็ชื่อว่า เป็นพระพุทธเจ้า ชื่อว่า อนุพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้า ตามเสด็จพระพุทธเจ้า คําว่าพระพุทธเจ้ามีหลายจําพวก เป็นสัพพัญญูพุทธเจ้าบ้าง ปัจเจก- พุทธเจ้าบ้าง สาวกพุทธเจ้าบ้าง สุตพุทธเจ้าบ้าง พหุสุตพุทธเจ้าบ้าง อนุพุทธเจ้า บ้าง ดังนี้ตรงกับกระแสพุทธฎีกาว่า เราตถาคตกล่าวว่า “ท่านผู้สดับมากนั้น เป็นพระพุทธเจ้าองค์หนึ่ง ชื่อว่า พหุสุตพุทธเจ้า” เมื่อเป็นธรรมกาย คือเป็นพระพุทธเจ้าต้องเรียนวิชชาของพระพุทธเจ้า ต่อไป ถ้าจะเรียนต่อไป ต้องรู้จักธรรมที่ทำให้เป็นกายนั้น ๆ คือธรรมที่ทำให้เป็น กายมนุษย์ และธรรมที่ทำให้เป็นกายธรรมตั้งแสดงมาแล้วข้างต้น ธรรมที่ ทำให้เป็นกายนั้น ๆ มีรูปพรรณสัณฐาน สีสัน วรรณะ ละม้ายคล้ายคลึงกัน ต่างกันแต่ธรรมที่ทําให้เป็นธรรมกายโดมากกว่า แต่ส่วนเนื้อที่ละเอียด และ ความใสนั้นก็ละม้ายกันทั้ง 4 กาย แต่กายธรรมละเอียดและใสกว่าทั้ง 4 ส่วน ที่ตั้งของธรรมที่ทำให้เป็นกายนั้น ๆ คือตรงกลางตัว ตัดขาดแค่สะดือ บังเวียน เข้าไปที่ศูนย์กลางพอดี ไม่เหลื่อมซ้าย ขวา หน้า หลัง สําหรับสัตว์ที่จะไปเกิดมาเกิด ต้องอาศัยศูนย์กลางนั้นด้วยกันทั้งหมด จึงได้ชื่อว่า “ที่สิบ” เทวดา, พรหม, อรูปพรหม, ตลอดพระนิพพาน ใช้เป็น แบบเดียวกันทั้งสิ้น ตรงที่สิบนั้นว่างประมาณเท่าเมล็ดโพธิ์หรือเมล็ดไทร เป็นอากาศว่าง เรียกว่า “กําเนิดเดิมก็ถูก ที่กำาเนิดเดิมนั้น มีธรรมดวงหนึ่งเท่าฟองไข่แดงของไก่ สัณฐานกลม เนื้อละเอียด สีขาวใส หุ้มกำเนิดเดิมนั้นโดยรอบ กำเนิดเดิมนั้นอยู่ที่ศูนย์กลาง ข้างในพอดี ธรรมดวงนั้นแหละชื่อว่า “มนุษยธรรม” มนุษยธรรมที่ทำให้เป็น กายมนุษย์อยู่ศูนย์กลางของกายมนุษย์ มีเหมือนกันทุกกายทั้งสุดหยาบ 132 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ