การค้นพบวิธีเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 69/194

จริงอยู่ที่ครั้งหนึ่งพระองค์ทรงเคยไปเรียนการทำสมาธิเบื้องต้นกับท่านอาฬารดาบส จนกระทั่งได้อรูปฌานที่ 3 (อากิญจัญญายตนฌาน) และเรียนกับท่านอุทกดาบส จนกระทั่งได้ อรูปฌานที่ 4 (เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน) แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้ช่วยให้พระองค์ ตรัสรู้ธรรมได้ นั่นแสดงว่า การทำสมาธิแบบที่พระองค์ทรงค้นพบนั้น แตกต่างออกไปจากการ ทำสมาธิด้วยวิธีต่าง ๆ ของนักบวชนอกพระพุทธศาสนาบรรดามีเหล่านั้นทั้งหมด ต่างกันตรงไหน ต่างกันตรงที่พระองค์ทรงค้นพบ “ศูนย์กลางกาย ฐานที่ 7” ว่าเป็นที่เดียวที่สามารถทําให้เข้าถึงธรรมกายได้ และเป็นทีเดียวที่จะปราบกิเลสให้หมด ไปได้ หรือจะพูดให้ง่ายไปกว่านี้ก็ต้องบอกว่า สมาธิในพระพุทธศาสนาเป็นสมาธิประเภทเดียว ที่ทำให้เข้าถึงธรรมกายได้ เราเรียกว่าเป็น “สัมมาสมาธิ” ส่วนสมาธิประเภทอื่น ๆ นอก พระพุทธศาสนา แม้ว่าจะช่วยให้ผู้ฝึกสามารถทำใจให้หยุดนิ่งได้ขนาดไหนก็ตามทีเถอะ แต่ถ้า ไม่ได้กําหนดใจไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 แล้วล่ะก็ เป็นไม่มีทางพบเห็นธรรมกายในตนเอง โดยเด็ดขาด เพราะฉะนั้น ประเด็นสำคัญของพุทธคุณประการนี้ คือ ทรงค้นพบวิธีเข้าถึง ธรรมกายได้ด้วยพระองค์เอง ว่าต้องเอาพระทัยไปหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายเท่านั้นจึงจะถึง ธรรมกาย ถ้าไปจรดหยุดนิ่งตรงที่อื่นนอกเหนือจากนี้จะไม่มีทางเข้าถึงธรรมกายเด็ดขาด เพราะทรงค้นพบอย่างนี้ จึงทำให้พระองค์ตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ในที่สุด จึงทรงได้พระคุณนามประการที่ 2 ว่า “สัมมาสัมพุทโธ” วิชชาจรณสัมปันโน พระพุทธคุณประการที่ 3 วิชชาจรณสัมปันโน แปลว่า พระองค์ถึงพร้อมด้วยวิชชาและ จรณะ ซึ่งพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำอธิบายไว้ชัดเจนแล้ว จึงขอยกมาสรุปไว้อีกครั้งหนึ่ง คำว่า “วิชชาจรณสัมปันโน” แปลว่า พระองค์ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ คุณวิเศษของพระองค์ ในที่นี้ แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ 60 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ