จรณะและการเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 83/194

เมื่อก่อนก็ทรงเปรียบกายมนุษย์กับกายทิพย์ ทรงเห็นกายทิพย์สว่างกว่าประณีตกว่า ก็ทรงหลงใหลได้ปลื้มกับกายทิพย์ ทรงคิดว่านี่แหละเป็นที่สุดไม่มีกิเลสแล้ว พอเข้าถึงกายพรหม ก็ทรงเห็นกายพรหมดีกว่ากายทิพย์อีก พอเข้าถึงกายอรูปพรหม โอ้โฮ! ยิ่งดีกว่าประณีตกว่า กายรูปพรหมอีก แต่ว่าพอมาเข้าถึงธรรมกายเท่านั้น ทรงทราบทันทีว่ากายทั้งหมดที่ผ่านมา มันไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ไม่ใช่ของจริง พอหลุดออกมาได้ก็ทรงทราบว่า กายทั้งหลายเหล่านี้ เป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แต่ธรรมกายเป็น นิจจัง สุขัง อัตตา เมื่อพระองค์ทรงทราบอย่างนี้แล้ว ความสว่างก็บังเกิดขึ้นมาทันที กิเลสใหญ่น้อยทั้งหลาย ก็ห่อหุ้ม บีบคั้น บังคับ กัดกร่อน พระทัยของพระองค์ไม่ได้อีกต่อไป พระองค์ทรงเห็นต่อไปอีกว่า ที่พระองค์สามารถเข้าถึงธรรมกายได้นั้น ก็เพราะอาศัย จรณะ 15 ประการ ที่ได้ทรงประพฤติปฏิบัติมานับภพนับชาติไม่ถ้วน เท่ากับบอกว่า เหตุที่ มนุษย์ในโลกนี้ ศาสดาต่าง ๆ ในโลกนี้ แม้จะเคยฝึกสมาธิมาบ้างอย่างอาฬารดาบส อุทกดาบส หรือใครก็ตาม แต่ก็ยังไม่เข้าถึงธรรมกาย ก็แสดงว่าจรณะของเขายังไม่พอ ถ้ามีจรณะพอแล้วละก็ จะต้องเข้าถึงธรรมกายได้อย่างพระองค์แน่นอน เพราะฉะนั้นการที่พระองค์ทรงเป็น อรหังและสัมมาสัมพุทโธ ได้นั้น พื้นฐานของ จรณะของพระองค์ต้องหนักแน่นมั่นคงอย่างต่อเนื่องเป็นเลิศ ไม่มีใครเทียบได้เลย แม้ว่าจรณะนี้จะเป็นข้อปฏิบัติที่เป็นกลางประจำโลกก็จริง แต่คนอื่นไม่พบ พระองค์ ทรงพบ หรือคนอื่นอาจจะพบ แต่ก็พบเพียงบางส่วน ทำให้ไม่สามารถบำเพ็ญภาวนาไปจนถึง ที่สุดได้ ทั้งอาฬารดาบส อุทกดาบส แม้ทุ่มเทฝึกสมาธิมาตลอดชีวิตก็ติดก็ตันอยู่แค่นั้น เพราะจรณะไม่พอ แต่จรณะของพระองค์หนักแน่น มั่นคงพอ เมื่อพอแล้วจึงทรงเข้าถึงธรรมกาย เพราะเข้าถึงธรรมกาย จึงเป็นอรหัง ควรแก่การกราบไหว้เคารพเทิดทูนบูชา และเป็นสัมมา- สัมพุทโธ ตรัสรู้ด้วยพระองค์เองโดยชอบ พระพุทธคุณทั้ง 3 ประการที่กล่าวมาตั้งแต่ต้นนี้จะเห็นว่ามีความเกี่ยวเนื่องถึงกันและกัน อย่างที่ว่ามานี้ และพระพุทธคุณทั้ง 3 ประการนี้ ยังเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่จะส่งผลเป็น พระพุทธคุณอีก 6 ประการที่เหลือต่อไปอีก 74 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ