การพึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า : หน้า 109/194

2.3 พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งแก่เราได้อย่างไร จากความเข้าใจถูกที่ว่า ธรรมกายคือกายแห่งการตรัสรู้ธรรม และเป็นพระองค์จริง ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี้ เป็นเรื่องใหญ่ เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งที่ชาวพุทธทั้งหลาย ต้องทำความเข้าใจให้ได้ถ้าทำความเข้าใจถูกตรงนี้ไม่ได้การที่เราสวดมนต์ประกาศตนอยู่เสมอว่า “พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ” ซึ่งแปลว่า “ข้าพเจ้าถึงพระพุทธเจ้าว่าเป็นที่พึ่ง” ย่อมเป็นเพียงคำ พูดลอย ๆ ที่ไร้ความหมายเท่านั้น เพราะพระองค์ท่านก็เข้าอายตนนิพพานไปแล้ว ร่างกายที่ ประกอบด้วยเลือดเนื้อของพระองค์ ก็มีการประกอบพิธีถวายพระเพลิงไปหมดเรียบร้อยตั้งแต่ สองพันห้าร้อยกว่าปีแล้ว จะเหลือให้เห็นก็เพียงแต่พระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งก็คือ กระดูกที่เหลือ จากการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระเท่านั้น แล้วจะมาช่วยอะไรเราได้ เราสามารถพึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้สองระดับ ระดับที่ 1 คือ ระลึกถึงว่าตั้งแต่พระองค์ทรงเริ่มสร้างบารมีในชาติแรก พระองค์ทรง แก้ไขปรับปรุงพระองค์เองจนกระทั่งสำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้อย่างไร และเมื่อ พระองค์ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว พระองค์ทรงมีวิธีการอบรมชาวโลกอย่างเป็น ขั้นตอนอย่างไร ทรงแก้ไขอุปสรรคต่าง ๆ นานา ระหว่างเผยแผ่พระธรรมคำสอนอย่างไร ตลอด 45 พรรษา เมื่อเราเข้าใจพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในระดับนี้ เราจะสามารถตรองเห็นเป็นฉาก ๆ ได้ชัดเจน เราก็ได้พึ่งพระองค์ในฐานะที่ทรงเป็นต้นแบบในเรื่องการทำความดี ในการฝึกหัด ขัดเกลาตนเอง ในการตัดสินถูก-ผิด ดี-ชั่ว บุญ-บาป ควร-ไม่ควร ตามพระองค์ ซึ่งถือว่า ยังเป็นการฟังพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแบบตื้นเขิน ระดับที่ 2 คือ เมื่อใดที่เราลงมือปฏิบัติมรรคมีองค์ 8 ได้ถูกส่วนสามารถทำให้ใจหยุด ใจนิ่งได้เช่นเดียวกับพระองค์จนเข้าถึงธรรมกาย เราก็จะได้ฟังพระพุทธเจ้าภายใน ซึ่งเป็น พระพุทธเจ้าพระองค์จริง เป็นพุทธรัตนะ เป็นพระพุทธเจ้าที่ใสเป็นแก้ว ที่อยู่ภายในตัวเรานี่เอง และมีอยู่เป็นประจําทุกตัวคน พระพุทธเจ้าในตัวเรานี้ เป็น พุทธะ คือ ผู้ตื่นแล้ว ตื่นจากกิเลสนิทรา เราก็จะได้อาศัย ตาธรรมกายไปเห็นกิเลสในตัว จึงตื่นจากความไม่รู้ แม้ในเบื้องต้นเพียงแค่เห็น แต่ยังไม่เป็น 100 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ