พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและธรรมกาย : หน้า 106/194

ธรรมกายที่อยู่ในตัวของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นี่แหละคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์จริง มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปเกตุดอกบัวตูม ใสเหมือนแก้ว ไม่ขุ่นมัว ซึ่งความรู้นี้เป็น เรื่องใหญ่ นอกจากพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำแล้ว ไม่เคยมีใครในยุคปัจจุบันพูดถึง หรือ บันทึกเป็นตำรับตำราไว้เลย เมื่อเข้าใจถูกแล้วว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีอยู่ถึงสองระดับ เราก็จะหายสงสัย ที่ครั้งหนึ่งพระองค์ตรัสเอาไว้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อไม่เห็นธรรม ก็ชื่อว่าไม่เห็นเรา ตถาคต” แสดงว่า ผู้ใดถึงแม้จะอยู่ใกล้ชิดพระองค์ขนาดจับชายจีวรของพระองค์เอาไว้ แต่ยังไม่ เห็นธรรมภายใน ก็ยังไม่ได้ชื่อว่า เห็นพระองค์ นี่แหละตรงนี้เป็นเงื่อนสําคัญในการปฏิบัติธรรม ใครก็ตามแม้ว่าจะศึกษาธรรมะจนกระทั่งเจนจบและสามารถท่องพระไตรปิฎกได้หมดตู้ ไม่มีขาดตกบกพร่องแม้แต่คำเดียวก็ตามทีเถอะ แต่ทว่าตราบใดที่เขาผู้นั้น ยังไม่ลงมือปฏิบัติ สมาธิจนกระทั่งใจหยุดนิ่งเข้าถึงธรรมกายเช่นเดียวกับพระองค์ย่อมไม่มีทางเข้าใจความหมายที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้นี้ได้เลย ตรงนี้สรุปได้ชัดเจนว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าชั้นนอก หมายถึงร่างกายที่ ประกอบด้วยเลือดเนื้อของพระมหาสมณะตระกูลโคดม เป็นเพียงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่เราเรียนกันมาในประวัติศาสตร์ แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าชั้นในหมายถึงธรรมกาย ภายในตัวของพระองค์ซึ่งตรงนี้คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์จริง เพราะฉะนั้น ผู้ที่จะรู้จักและเข้าใจพระองค์ท่านจริง ๆ ก็คือ คนที่เข้าถึงธรรมกายใน ตัวเองเช่นเดียวกับพระองค์เท่านั้น จึงจะเห็นตัวจริงของพระองค์ซึ่งเป็นชั้นใน มิฉะนั้นก็จะเห็น แต่เปลือกนอกของพระองค์ ซึ่งพระองค์ตรัสไว้ชัดเจนว่า “ผู้ใดเห็นธรรม (คือเห็นธรรมกาย) ผู้นั้นชื่อว่าเห็นเรา” เท่ากับพระองค์ทรงเตือนให้เราต้องคิดต่อไปว่า “ก็แล้วในตัวของเราเองล่ะ จะมีธรรมกายอยู่ด้วยไหม” “มี แต่เราเองไม่เคยรู้ว่ามีมาก่อน จนกระทั่งพระองค์ทรงบอกให้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราจะต้องเร่งไปทำต่อด้วยตนเอง ก็คือทำสมาธิให้ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย ไปรู้ไปเห็นธรรมกายในตัวเรา เช่นเดียวกับพระองค์ให้ได้ เพราะฉะนั้นการที่ใครจะเข้าใจพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้จริง ๆ จึงมีความจําเป็นว่า นอกจากจะศึกษาประวัติ ศึกษาคำสอนของพระองค์ ตั้งแต่ตรัสรู้จนกระทั่งปรินิพพานแล้ว ยังจะต้องลงมือประพฤติปฏิบัติมรรคมีองค์ 8 เช่นเดียวกับพระองค์ ให้เข้าถึงธรรมกายหรือ บทที่ 2 พ ร ะ พุ ท ธ คุณ 12 DOU 97