การเห็นกายในกาย : หน้า 140/194

ของตนนั้นไม่ไปจรดในที่อื่น หยุดอยู่ที่กลางดวงของปฐมมรรคเสมอ เมื่อใจ หยุดได้แน่นอนแล้ว ก็ขยับใจนั้นเข้าไปในศูนย์กลางของดวง ก็จะเห็นว่าง ประมาณเท่าเมล็ดโพธิ์หรือเมล็ดไทรที่ศูนย์กลางของดวงนั้น ในเมื่อส่งรู้เข้าไปในกลางว่างเต็ม ทั้งคิด ทั้งจำ ทั้งเห็นแล้ว ก็จะเห็น กายทิพย์ของตัวเองในกลางของว่างนั้น เห็นดังนี้ชื่อว่า เห็นกายในกาย คือ กายทิพย์ในกายมนุษย์ แล้วเข้าดูดวงปฐมมรรคในกายทิพย์ที่ตรงศูนย์ ของกายทิพย์อีก ก็จะเห็นเป็นดวงใสในกายทิพย์เท่าฟองไข่แดงของไก่ใสเหมือน กระจกส่องเงาหน้าอีก แล้วเอาเห็น, จ๋า, คิด, รู้ จรดลงที่ศูนย์กลางของดวง ทำแบบเดียวกับ ทำมาแล้ว ก็จะเห็นกายรูปพรหมในกลางของดวงนั้น กายนั้นเหมือนกาย ของตนเองจึงใช้ได้ ถ้าไม่เหมือนกายของตนเอง ทำใหม่จนเห็นเหมือนกาย ของตนเองจริง ๆ แล้ว ชื่อว่า เห็นกายในกาย คือกายรูปพรหมในกายทิพย์ แล้วเข้าไปดูดวงปฐมมรรคในกายรูปพรหมต่อไป ก็จะเห็นเป็นดวงใสใน กลางกายรูปพรหมดุจที่เห็นมาแล้ว เอาเห็น, จ่า, คิด, รู้ จรดลงที่ศูนย์กลางดวงก็จะเห็นกายอรูปพรหม ในกลางดวงนั้น รูปเหมือนตนเองจึงใช้ได้ ถ้าไม่เหมือนทำใหม่จนเหมือน แต่พอเหมือนแล้วใช้ไต้ เรียกว่า “เห็นกายในกาย” คือ เห็นกายอรูปพรหม ในกายรูปพรหม แล้วเข้าไปดูดวงปฐมมรรคในกายอรูปพรหมต่อไป ก็จะเห็น ดวงใสในกลางกายอรูปพรหมดุจเห็นมาแล้ว เอาเห็น, จ๋า, คิด, รู้ จรดลงที่ศูนย์กลางดวง ก็จะเห็นกายธรรม ในกลางดวงนั้น รูปร่างเหมือนตนเอง แต่ใสเหมือนดังแก้ว เกตุดอกบัวตูม แล้วเห็น, จ๋า, คิด, รู้ เข้าหยุดที่ศูนย์กลางของกายธรรม ที่ตรงนั้นเป็นดวงใส เท่าฟองไข่แดงไก่ โตได้ เล็กได้ ใสดุจเพชร ชื่อว่า “ธรรมสำหรับทำให้เป็น ธรรมกาย” ธรรมสิ่งนี้แหละสำหรับรักษา เห็น, จำ, คิด, รู้ให้บริสุทธิ์ และให้หยุดด้วย ต้องให้หยุดให้มากที่สุดเท่าที่บังคับให้หยุดได้ หยุดให้มากที่สุดก็เจริญที่สุด บทที่ 4 พ ร ะ สังฆคุณ 4 พระ DOU 131