การเห็นและรู้ชัดตามความเป็นจริง : หน้า 40/194

2. เห็นและรู้ชัดตามความเป็นจริงว่ากิเลสทั้ง 3 ตระกูล คอยออกฤทธิ์ บีบคั้น บังคับ กดดัน ครอบงำใจอย่างไร จึงทำให้ใจกระสับกระส่าย ทุรนทุรายจนย่ำแย่ ถ้ากิเลสชนิดที่พระองค์เรียกว่า โลภะ ออกฤทธิ์ ก็เห็นและรู้ชัดว่า โลภะบีบคั้น บังคับ กัดกร่อน ครอบงำใจให้ตะเกียกตะกาย จะเอาของของคนอื่นได้อย่างไร ถ้ากิเลสชนิดที่เรียกว่า โทสะ ออกฤทธิ์ ก็เห็นและรู้ชัดว่า โทสะบีบคั้น บังคับ กัดกร่อน ครอบงำาใจ ให้โกรธเคือง คิดจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้พินาศไปได้อย่างไร ถ้ากิเลสชนิดที่เรียกว่า โมหะ ออกฤทธิ์ ก็เห็นและรู้ชัดว่า โมหะบีบคั้น บังคับ กัดกร่อน ครอบงำใจ ให้เรามีอาการงง ๆ เซ่อ ๆ ทำอะไรไม่ถูกเลยได้อย่างไร ๆ 3. เห็นและรู้ชัดตามความเป็นจริงว่าเวลากิเลสทั้ง 3 ตระกูลทำงาน มีผลต่อความรู้สึก นึกคิด และประสาทสัมผัสทั้ง 5 อย่างไร 4. เห็นและรู้ชัดว่า เวลากิเลสทั้ง 3 ตระกูลทำงาน มีผลต่อขั้นตอนการทำงานของใจ คือ เห็น จำ คิด รู้ได้อย่างไร ถ้าเห็นผิด ๆ ก็จะจำผิด เมื่อจำผิด ๆ ก็จะคิดผิด ๆ เมื่อคิดผิด ๆ ก็จะรู้ผิด ๆ พอรู้ผิด ๆ ก็โง่กันยกใหญ่ แต่ว่า เมื่อเห็นถูก ก็จะจำถูก เมื่อจำถูก ก็จะคิดถูก เมื่อคิดถูก ก็จะรู้ถูก พอรู้เหตุรู้ผลได้ชัดเจนแล้ว วิชชาก็เกิดขึ้นมาตามอำนาจของปัญญา จึงสามารถ นำวิชชาไปกำจัดกิเลสได้ ซุกซ่อนอยู่ในใจต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะฉะนั้นคำว่า “วิชา” ที่เราเอามาใช้ทุกวันนี้ อย่าเอาไปปนกับคำว่า “วิชชา” ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสถึง เพราะความหมายเดิมนั้นสูงมาก คือ เป็นความรู้ที่เป็นเหตุให้ กำจัดกิเลสได้เด็ดขาด แต่เดี๋ยวนี้ความรู้เรื่องใดเรื่องหนึ่งแค่หางอึ่ง ก็ใช้คำว่า วิชา เป็นการ ดึงเอาของสูงลงมาต่ำ วิชาฟิสิกส์ วิชาไฟฟ้า วิชาเคมี ถามว่า “กำจัดกิเลสได้ไหม” “ไม่ได้” แต่เอาคำว่า “วิชชา” มาใช้ นี่เป็นความเสื่อมอย่างหนึ่งของคนที่ไม่รู้จริง แล้วไปดึงของสูงลงมาต่ำ เพราะฉะนั้น ตรงนี้คือเหตุผลว่าทำไมเราต้องมาเรียนภาษาบาลีกัน บทที่ 2 พ ร ะ พุ ท ธ คุณ DOU 31