พระธรรมคุณ : หน้า 147/194

“เข้าถึง” แม้จะปฏิญาณตนว่ายอมเป็นข้า ก็ยังไม่เรียกว่า “เข้าถึง” อย่างมาก จะเรียกได้ก็เพียง “ขอถึง” ะ การที่จะเข้าถึง น จําเป็นจะต้องบำเพ็ญเพียรปฏิบัติ เจริญรอยตาม ปฏิปทาของพระบรมศาสดาจนบรรลุกายธรรม คือ รู้จริงเห็นแจ้งด้วยตัวของ ตัวเองจึงจะได้ชื่อว่า เข้าถึงพระรัตนตรัยโดยแท้ และการปฏิบัติเช่นนี้ ไม่เป็น การพ้นวิสัยของมนุษย์ เพราะในปัจจุบันนี้ มีผู้ที่ได้บำเพ็ญบรรลุธรรมกายก็มี อยู่มากหลาย ผู้ที่ได้ธรรมกายแล้วเขามีความอิ่มเอิบและสุขกายสุขใจเพียงไหน ถามเขาดูได้ เพื่อได้ทราบว่าการเข้าถึงพระรัตนตรัยมีผลอย่างไร ผิดกว่า ที่ยังมิได้เข้าถึงอย่างไร ทั้งจะได้รู้ด้วยว่า ศีล สมาธิ ปัญญา ซึ่งเป็นหลักคำสอน ของพระบรมศาสดามีความจริงแค่ไหน ศีลเป็นปัจจัยให้เกิดสมาธิ สมาธิเป็นปัจจัย ให้เกิดปัญญานั้นอย่างไร ก็จะรู้ความจริงได้ในเมื่อตนบำเพ็ญสำเร็จ หรือถ้าอยากรู้เพียงเงา ๆ ก็ลองถาม เขาดูได้ เพียรเถิดจะเกิดผล ในการบำเพ็ญภาวนา ความเพียรเป็นข้อสำคัญยิ่ง ต้องทำเสมอ ทำเนือง ๆ ในทุกอิริยาบถ ไม่ว่านั่ง นอนเดิน ยืนและทำเรื่อยไป อย่าหยุด อย่าละอย่าทอดทิ้ง อย่าท้อแท้ มุ่งรุดหน้าเรื่อยไป ผลจะเกิดวันหนึ่ง ไม่ต้องสงสัย ผลเกิดอย่างไร ท่านรู้ได้ด้วยตัวของท่านเอง ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน นี่หมายความว่ากระไร อะไรเป็นตน ตนคืออะไร “นามรูป อนตฺตา” ก็แปลกันว่า “นามและรูป ไม่ใช่ตน” ถ้ากระนั้นอะไรเล่าจะเป็นตน ซึ่งจะได้ ทําให้เป็นที่พึ่งแก่ตน “รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ” เรียกว่า “ขันธ์ 5” เมื่อย่อเข้า เรียกอย่างสั้นก็เรียกว่า “นามรูป” โดยเอากองรูปคงไว้ ส่วนกองเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ รวมกัน 4 กองนี้ เรียกว่า “นาม” ฉะนั้น ที่ว่านามรูปก็คือ ขันธ์ 5 นั่นเอง 138 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ