พรรณาตติยสังคีติกถา : หน้า 171/194

พรรณาตติยสังคีติกถา “ได้ยินว่า พระเจ้าอโศกมหาราช เมื่อทรงมองดูทางสีหบัญชรตามลำาดับที่จะกล่าวถึง ต่อไป ได้ทอดพระเนตรเห็นนิโครธสามเณร ผู้ถึงพร้อมด้วยอิริยาบถดึงดูดนัยน์ตาของชาวเมือง มองดูชั่วแอกทรงเลื่อมใส ทรงเกิดความรัก มีความนับถือมาก รับสั่งให้นิมนต์มา แล้วนิมนต์ให้ นั่งบนพระกาญจนสิงหาสน์ภายใต้เศวตฉัตร อาราธนาให้ฉัน ทรงเห็นพระธรรมกายของ พระทศพลอันปรากฏอยู่ในแว่น คือถ้อยคำของสามเณร ทรงเลื่อมใสในพระรัตนตรัย ทรงตั้งอยู่ ในสรณะและศีลพร้อมด้วยราชบริษัท ตั้งแต่นั้นมา ทรงมีพระราชศรัทธาเพิ่มพูนขึ้น....” พรรณาเวรัญชกัณฑ์ “บทว่า ตทตฺถปรินิปผาทน์ แปลว่า การที่พระองค์ทรงยังประโยชน์แก่โลกให้สำเร็จ อธิบายว่า ทรงยังพุทธกิจให้ถึงพร้อม คำว่าครั้งแรกที่ลุมพินีวัน ครั้งที่สองที่โพธิมณฑล มีความ ว่า ประสูติด้วยพระรูปกายที่ลุมพินีวัน ประสูติด้วยพระธรรมกายที่โพธิมณฑล ด้วยอาทิศัพท์ว่า เอวมาทินา ท่านอาจารย์ย่อมสงเคราะห์คำมีอาทิอย่างนี้ว่า ท่านพระอุบาลีแสดงการ อนุเคราะห์พระรูปกายด้วยคำระบุว่าเวรัญชาแสดงการอนุเคราะห์พระธรรมกายโดยคำระบุว่า นเพรุปุจิมันทมูล...." กถาว่าด้วยพุทธคุณ 3 “รูปกายสมบัติ ย่อมชื่อว่าเป็นอันแสดงแล้ว เพราะความเป็นมูลและความเป็นที่ตั้ง แห่งผลสัมปทา นอกนี้คำว่าย่อมเป็นอันแสดงแล้วนี้ พึงประกอบแม้ในธรรมกายสมบัติเป็นต้น ในข้อนั้นบัณฑิตพึงทราบว่า ธรรมกายสมบัติชื่อว่า ย่อมเป็นอันแสดงแล้ว เพราะความที่ สัมปทาทั้งหลาย มีญาณสัมปทาเป็นต้น เป็นสัมปทาที่มีปหาน สัมปทาเป็นเบื้องต้น...” “...ความที่พระองค์เป็นผู้อันคฤหัสถ์และบรรพชิตจึงเข้าเฝ้า ก็ความที่พระองค์เป็นผู้ทรง สามารถในอันบำบัดทุกข์ทางกายและทางจิตของคฤหัสถ์และบรรพชิตผู้เข้าเฝ้าแล้วเหล่านั้น ก็เพราะทรงมีอุปการะด้วยอามิสทานและธรรมทาน บัณฑิตพึงทราบว่า โดยที่ทุกข์ทั้งสองระงับ ไปได้ เพราะเห็นรูปกายของพระองค์ด้วยปสาทจักษุ เพราะเห็นธรรมกายด้วยปัญญาจักษุ 1 สารัตถทีปนี ฎีกาพระวินัย ภาค 1. (หน้า 188) : หจก. ทิพยวิสุทธิ์ กรุงเทพ ฯ, 2542. 2 เล่มเดียวกัน หน้า 313. 3 เล่มเดียวกัน หน้า 463, 464 และ 530. 162 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ