ธรรมกายและการปล่อยอุปาทาน : หน้า 77/194

เช่น มีคน 2 คนยืนอยู่ คนหนึ่งสูง คนหนึ่งต่ำ เรารู้จักคนสูง ใคร มาถามเราว่า “คนสองคนนั้น รู้จักไหม ?” เราตอบว่า “คนสูงเรารู้จัก” เมื่อคนอื่นได้ยินคําตอบเช่นนั้น แม้ตาของเขาไม่แลเห็นคนสองคนนั้นเลย เขาย่อมจะรู้ว่าคนที่เราไม่รู้จักนั้นต่ำกว่าคนที่เรารู้จัก โดยเราไม่จำเป็นจะต้อง พูดว่า “คนเราไม่รู้จัก” นี่ฉันใด อนิจจังบอกนิจจัง ทุกขังบอกสุขัง อนัตตา บอกอัตตาฉันนั้น ส้ อะไรเล่าเป็นนิจจัง สุขัง อัตตา ? ก็คือ ธรรมกาย นี้เอง เป็นตัวนิจจัง สุขัง อัตตา ติด หลุด เป็นหัวข้อสําหรับผู้ปฏิบัติ ปล่อยอุปาทานไม่ได้เรียกว่า “ติด” ปล่อยได้เรียกว่า “หลุด” ติด คือ ติดอยู่ในโลก หลุด คือ พ้นจากโลก เรียกว่า “โลกุตระ” เข้าแดนพระนิพพานต้องปล่อยอุปาทานทั้งในกายมนุษย์ กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหม ต้องพิจารณาให้เห็นความเป็นจริงแห่งเบญจขันธ์ ดังกล่าวมา นั้นด้วยตาธรรมกายจึงเป็นวิปัสสนาวิชชา อันจะเป็นทางให้หลุดได้ วิปัสสนาวิชชาแยกได้เป็น 10 ประการ คือ 1. สัมมสนญาณ พิจารณาย่นย่อนามรูป คือความเห็นตามเป็นจริง ของนามรูปนั้น ๆ 2. อุทยัพพยญาณ คำนึงถึงความเกิดความดับของสังขารร่างกาย ดังอุทาหรณ์เรียกฟองน้ำดังที่กล่าวมาข้างต้น คือ เห็นเกิดดับ ๆ ๆ ๆ ติดต่อ กันไป 3. ภังคานุปัสสนาญาณ คำนึงถึงแต่ความดับอย่างเดียว ให้เห็นว่า สังขารร่างกายที่เกิดมาแล้วนี้ รังแต่จะแตกดับอย่างเดียว และก็จะแตกดับ อยู่รอมร่อแล้ว ประหนึ่งเรือนที่ปลูกอยู่ริมตลิ่ง ทั้งตัวเรือนก็เซซวนชวนจะพัง อยู่แล้วด้วย ซึ่งเป็นความจริงแท้ เราพูดกันอยู่หยก ๆ พอขาดคำเราอาจจะตาย เพราะโรคภัยอันตรายล้อมอยู่รอบข้าง ไม่รู้ว่ามันจะปรากฏขึ้นขณะใด 68 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ