การเห็นธรรมกาย : หน้า 129/194

นี้ล้วนเห็นเป็นดวงธรรมทั้งสิ้น ต่างกันแต่สีของดวงธรรมเท่านั้นว่าจะเป็นสีขาวใสบริสุทธิ์ สี ดำเป็นนิลแต่ไม่ใส สีดำยิ่งกว่านิลและใส เป็นต้น ตาธรรมกายเห็นดวงธรรมแต่ละชนิด ว่ามีผลต่อความรู้สึกนึกคิด ความสุข ความทุกข์ ความไม่สุขไม่ทุกข์ของบุคคลผู้นั้นอย่างชัดเจน จึงปราศจากความเคลือบแคลงสงสัยใด ๆ และ เห็นชัดเจนไปเลยว่าร่างกายที่ประกอบด้วยเลือดเนื้อของคนเรานี้เป็นเสมือนเรือนที่อาศัยชั่วคราว ไม่ช้าก็แตกพัง ก็ผุทำลายไป ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะยึดถือว่า “นี้เป็นตัวตนของเรา” เพราะ ที่แท้ร่างกายนี้สักแต่ว่าเป็นธาตุทั้ง 4 คือ ธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุลม ธาตุไฟ ผสมประกอบกัน ขึ้นมาเท่านั้น หนำซ้ำยังเป็นธาตุไม่บริสุทธิ์อีกด้วย ย่อมต้องเปลี่ยนแปลงแตกสลายไปตาม กาลเวลาถ้ายังไปยึดถือเป็นตัวเป็นตนอยู่เหมือนเดิม ก็มีแต่จะนำความทุกข์มาให้ไม่มีที่สิ้นสุด เท่านั้น และตกอยู่ในลักษณะที่เรียกว่า “ไตรลักษณ์” คือ 1. อนิจจัง มีความไม่เที่ยง ต้องแปรผันไปตลอดเวลา 2. ทุกขัง ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ จะต้องเคลื่อนคล้อยไปทุกขณะ ใคร ๆ ก็ยังไว้ไม่อยู่ 3. อนัตตา ไม่ใช่ตัวตนเรา และไม่ใช่เป็นของเรา ไม่อาจบังคับบัญชาได้ ในเวลาเดียวกัน ท่านเห็นชัดด้วยตาธรรมกายอีกด้วยว่า ธรรมกายนี่แหละเป็น นิจจัง มีความเที่ยงตรงไม่แปรผัน ธรรมกายนี้แหละเป็น สุขัง ตั้งอยู่ในสภาพเป็นรัตนะตลอดไปได้ ธรรมกายนี่แหละเป็น อัตตา ตัวตนแท้จริง โดยเห็นได้จากการเปรียบเทียบระหว่างกายมนุษย์ กับธรรมกายนั่นเอง นับแต่นี้เป็นต้นไป ท่านจึงไม่แยแสต่อกายมนุษย์ ข้ามพ้นสักกายทิฏฐิ คือความเห็น ว่ากายมนุษย์เป็นตนของท่านไปได้ วิจิกิจฉา คือความลังเลสงสัยในพระรัตนตรัยซึ่งมีค้างอยู่ในใจมานานแสนนาน ก็พลัน หมดไป เพราะท่านมีความชำนาญในเรื่องกายในกาย สามารถถอดกายทั้ง 4 คือ กายมนุษย์ กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหม ซึ่งถูกห่อหุ้มบีบคั้นด้วยกิเลสออกไปเสียได้ แล้วท่านก็ เป็นตัวพระรัตนตรัยเสียเอง คือ ธรรมกาย สีลัพพตปรามาส คือความถือมั่นในศีลพรต หรือข้อปฏิบัติโดยสักว่าทำตาม ๆ กันไป อย่างงมงาย เคยมีอยู่มากน้อยเท่าไร ก็ละทิ้งไปได้เด็ดขาด เพราะท่านเป็นตัวพระรัตนตรัยเอง เช่นนี้แล้ว ไม่ต้องไปแสวงหาความบริสุทธิ์หลุดพ้นจากศีลพรตใด ๆ อีก 120 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ