พระพุทธคุณ : หน้า 104/194

เพราะเหตุที่ทั้งเห็น ทั้งรู้เท่าทันกิเลสอาสวะทั้งหลายด้วยตาของธรรมกายแล้ว สามารถกำจัดทำลายกิเลสจนหมดสิ้นไปได้ ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้นนี้เอง พระองค์จึงทรงได้ พระคุณนามว่า “อรหัง” เป็นผู้ไกลจากกิเลสอย่างสิ้นเชิง และเป็นที่มาของพระพุทธคุณประการ อื่น ๆ อีกมากมาย นอกจากนี้พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำยังได้กรุณาชี้ให้เราเห็นต่อไปว่า เหตุแห่ง การตรัสรู้ธรรมของพระองค์นั้น คือทรงเจริญสมาธิภาวนาอย่างชนิดเอาชีวิตเป็นเดิมพันทีเดียว และทรงค้นพบว่าต้องนำใจมาหยุดที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ที่เดียวเท่านั้น จึงจะสามารถเข้าถึง ธรรมกายได้ และต้องอาศัยธรรมกายภายในเท่านั้นจึงจะปราบกิเลสในใจให้หมดสิ้นไปได้ หรือจะพูดให้ง่าย ๆ ไปกว่านี้ ก็ต้องบอกว่า พระองค์ทรงค้นพบวิธีเข้าถึงธรรมกาย ได้ด้วยพระองค์เอง ว่าต้องน้อมเอาใจไปหยุดนิ่งซ้ำแล้วซ้ำอีกที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เท่านั้น จึงจะเข้าถึงธรรมกายได้ ถ้าเอาใจไปหยุดนิ่งที่อื่นจะไม่มีโอกาสเข้าถึงธรรมกายได้เลย และต้อง อาศัยธรรมกายภายในเท่านั้น จึงจะสามารถปราบกิเลสให้หมดสิ้นเชื้อไม่เหลือเศษได้ หากยัง ไม่เข้าถึงธรรมกายก็จะไม่มีทางหมดกิเลสเป็นพระอรหันต์ได้อย่างเด็ดขาด เพราะทรงค้นพบ อย่างนี้จึงทําให้พระองค์ตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ในที่สุด เพราะฉะนั้นเราจึงได้ข้อสรุปว่า เหตุที่ทำให้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงได้พระพุทธคุณ ทั้ง 9 ประการ ก็คือการที่พระองค์ทรงเจริญสมาธิภาวนาโดยเอาพระทัยไปหยุดนิ่งไว้ที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ของพระองค์ เมื่อพระทัยหยุดนิ่ง ถูกส่วนเข้าถึงธรรมกายในธรรมกาย ไปตามลำดับ ๆ จนถึงธรรมกายอรหัตแล้ว อาศัยธรรมกายอรหัตนั้น กำจัดกิเลสให้หมดสิ้นไป เป็นพระอรหันต์ในที่สุด พ้นจากทุกข์ในสังสารวัฏโดยสิ้นเชิง ดังนั้น ชาวพุทธจึงต้องตระหนักว่า การปฏิบัติศาสนกิจอย่างแท้จริง คือ การเจริญ สมาธิภาวนาจนเข้าถึงธรรมกายภายในตน 2.2 พระพุทธเจ้าคือใคร เมื่อเราได้ศึกษา “พระพุทธคุณ” ตามแนวปฏิบัติที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านเทศน์ มาถึงตรงนี้ ก็จําเป็นที่จะต้องทําความเข้าใจ ความหมายของคําว่า “พระสัมมาสัมพุทธเจ้า” ให้ ลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่า มีความหมายอยู่ถึง 2 ระดับ คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในภาคปริยัติ และ ในภาคปฏิบัติ บทที่ 2 พระพุทธ คุณ DOU 95