การเห็นตามความเป็นจริง : หน้า 43/194

แต่ว่าใจของมนุษย์นั้นมีกิเลสหุ้มอยู่ หากเปรียบกับกล้องถ่ายรูป ใจของมนุษย์ก็ เหมือนกับเลนส์ของกล้องที่มีฝุ่นจับหนาเตอะเลย เพราะฉะนั้น เวลาภาพจากลูกนัยน์ตา ถูกส่ง ไปให้ใจ ใจก็เห็นไม่ตรงกับความเป็นจริง เพราะว่ากิเลสมันอยู่ในใจ ทั้งห่อหุ้มใจ บีบคั้นใจ บังคับ ใจ กัดกร่อนใจ ทำให้ใจมืด ใจมัว ตามนุษย์ปกติจึงไม่เห็นตามความเป็นจริง ยกตัวอย่างเช่น เรามองดูว่าคนใดคนหนึ่งผิวสวย แต่ว่าสวยไม่จริง ถ้าลองเอา กล้องจุลทรรศน์ไปส่องดูจะพบว่า ผิวหนังมนุษย์ที่ว่าสวยนั้น เป็นรูพรุน ๆ อยู่ข้างใน เป็นตาราง เล็ก ๆ เรียกว่า “เซลล์” แล้วในเซลล์ก็มีเลือดมีเนื้ออยู่ในนั้น ไม่ได้สวยสักนิดเลย นี่ตาของเรา มันหลอกเราอย่างนี้ ต่อเมื่อเราตั้งใจทำสมาธิ ตามหลักมรรคมีองค์ 8 ให้ใจหยุดใจนิ่งรวมกันได้เป็นหนึ่งเดียว ในที่สุดก็เข้าถึงธรรมกาย ธรรมกายนั้นกิเลสหุ้มไม่ได้ เวลาตาธรรมกายเห็น จึงเห็นตรงตาม ความเป็นจริง ดังนั้นการที่พระองค์ทรงเห็นตามความเป็นจริง ก็เพราะเห็นด้วยตาของ ธรรมกายนั่นเอง ส่วนที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านพูดว่า “อำนาจสมาธิทำให้จิตของพระองค์หลุด พ้นจากอาสวะ” ถ้าพูดให้เต็มความก็ต้องพูดว่า “เมื่อฝึกสมาธิต่อเนื่องดีแล้วก็ทำให้มรรคมีองค์ 8 สมบูรณ์ เลยทำจิตให้หลุดพ้นจากอาสวกิเลส พ้นทุกข์ไปได้” แต่ถ้าพูดอย่าง พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านพูด ก็ละไว้ในฐานที่เข้าใจว่ามรรคเจ็ดองค์แรกนั้นได้ทำกันอยู่ บ้างแล้วในชีวิตประจำวัน แต่ที่จะขาดกันก็คือ สัมมาสติ สัมมาสมาธิ นั่นเอง อันที่จริงแล้ว คนดี ๆ ทั่ว ๆ ไปก็มีมรรคมีองค์ 8 บ้างแล้ว แต่ไม่ครบ กล่าวคือ มีสัมมาทิฏฐิ คือ ความเข้าใจถูก เชื่อบุญเชื่อบาปกันอยู่บ้างแล้ว มีสัมมาสังกัปปะ คือ มีความคิดถูก มีความคิดดี ๆ อยู่บ้างแล้ว มีสัมมาวาจา คือ พูดถูก พูดดี ก็มีอยู่บ้างแล้ว มีสัมมากัมมันตา คือ การกระทำถูก ไม่เกะกะเกเร ก็มีอยู่บ้างแล้ว มีสัมมาอาชีวะ คือ การประกอบอาชีพที่ถูกต้องก็มีอยู่บ้างแล้ว มีสัมมาวายามะ คือ ความเพียรที่จะกำจัดกิเลสอยู่บ้างแล้ว 34 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ