พระพุทธคุณ : หน้า 102/194

จากความสว่างโดยไม่มีที่สุด ที่ประมาณของธรรมกายของพระองค์ คือสว่างยิ่งกว่าเอา ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงมาเรียงเป็นดวง ๆ เต็มท้องฟ้า ก็ทำให้พระองค์ทรงเห็น ทรงรู้ความเป็น ไปในอดีตทั้งหมด คือ ทรงสามารถระลึกชาติของพระองค์เองได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ที่เรียกว่า “ทรงบรรลุปุพเพนิวาสานุสติญาณ” พระองค์ได้ตรัสอาการของการระลึกชาติครั้งนั้นเอาไว้ใน โพธิราชกุมารสูตรว่า “เรานั้น ระลึกถึงขันธ์ที่เคยอยู่อาศัยในภพก่อนได้หลายประการคือระลึกได้ ชาติหนึ่งบ้าง สองชาติ สามชาติ สี่ชาติ ห้าชาติ สิบชาติ ยี่สิบชาติ สามสิบชาติ สี่สิบชาติ ห้าสิบชาติ ร้อยชาติ พันชาติแสนชาติ ตลอดหลายสังวัฏฏกัปป์บ้าง ว่าเมื่อเราอยู่ในภพโน้น มีชื่ออย่างนั้น มีโคตร มีวรรณะ มีอาหารอย่างนั้น ๆ เสวยสุขและทุกข์เช่นนั้น ๆ มีอายุ สุดลงเท่านั้น ๆ ครั้นจุติจากภพนั้นแล้วได้เกิดในภพโน้น มีชื่อโคตร วรรณะ อาหาร อย่างนั้น ๆ ได้เสวยสุขและทุกข์เช่นนั้น ๆ มีอายุสุดลงเท่านั้น ครั้นจุติจากภพนั้น ๆ แล้ว มาเกิดในภพนี้ฯ เรานั้นระลึกถึงขันธ์ที่เคยอยู่ในภพก่อนได้หลายประการ พร้อมทั้งอาการ และลักษณะดังนี้ ราชกุมาร ! นี่เป็น วิชชาที่ 1 ที่เราได้บรรลุแล้วในยามแรกแห่งราตรี” เมื่อพระองค์ทรงทำพระทัยให้หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง เข้าไปในธรรมกายซ้ำแล้วซ้ำอีกไป ตามลำดับ ๆ ความสว่างภายในก็ยิ่งทับทวีเพิ่มขึ้นไปอีกนับอสงไขยเท่าไม่ถ้วน จนกระทั่งทรง สามารถเห็นแม้กิเลสที่หมักดอง ห่อหุ้ม ครอบงำ กัดกร่อน บีบคั้น บังคับใจของสรรพสัตว์ ทั้งหลายได้อย่างชัดเจน เห็นจนกระทั่งการไปเกิดมาเกิดของสรรพสัตว์เหล่านั้น ซึ่งเรียกว่า “ทรงบรรลุจุตูปปาตญาณ” พระองค์ได้ตรัสอาการบรรลุจุตูปปาตญาณเอาไว้ในโพธิราชกุมารสูตร อีกเช่นกันว่า “เรามีจักขุทิพย์บริสุทธิ์กว่าจักขุของสามัญมนุษย์ ย่อมแลเห็นสัตว์ทั้งหลายจุติอยู่ บังเกิดอยู่ เลวทราม ประณีต มีวรรณะดี มีวรรณะเลว มีทุกข์ มีสุข เรารู้แจ้งชัดหมู่สัตว์ ผู้เข้าถึงตามกรรมว่า “ผู้เจริญทั้งหลาย ! สัตว์เหล่านี้หนอประกอบกายทุจริต วจีทุจริต มโนทุจริต พูดติเตียนพระอริยเจ้าทั้งหลาย เป็นมิจฉาทิฏฐิ ประกอบการงานด้วยอำนาจ มิจฉาทิฏฐิ เบื้องหน้าแต่กายแตกไปล้วนพากันเข้าสู่อบาย ทุคติ วินิบาต นรก ฯ ท่านผู้เจริญ ทั้งหลาย ! สัตว์เหล่านี้หนอประกอบกายสุจริต วจีสุจริต มโนสุจริต ไม่ติเตียนพระอริยเจ้า ทั้งหลาย เป็นสัมมาทิฏฐิ ประกอบการงานด้วยอำนาจสัมมาทิฏฐิ เบื้องหน้าแต่กายแตกไป บทที่ 2 พ ร ะ พุ ท ธ คุณ 12 DOU 93