เนื้อหาจารึกลานทองเกี่ยวกับพระธรรมกาย : หน้า 182/194

จารึกลานทองนี้ จารึกด้วยอักษรขอมเป็นภาษาบาลีและภาษาไทย หนึ่งในนั้นมีเรื่อง “พระธรรมกาย” อยู่ด้วย โดยคำแปลซึ่งนายเดิม มีเต็ม เป็นผู้จำลองอักษรจารึก อ่าน ถ่ายทอดอักษร และนายเกษียร มะปะโม เป็นผู้เรียงคำจารึกใหม่ แปลและอธิบายศัพท์ มีรายละเอียดดังนี้ “ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระรัตนตรัย เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย จึงเกิดมีสังขาร เพราะสังขารเป็นปัจจัยจึงเกิดมีวิญญาณ เพราะ วิญญาณเป็นปัจจัย จึงเกิดมีนามรูป เพราะนามรูปเป็นปัจจัย จึงเกิดมีอายตนะ 6 เพราะอายตนะ 6 เป็นปัจจัยจึงเกิดมีผัสสะ เพราะผัสสะเป็นปัจจัย จึงเกิดมีเวทนา เพราะเวทนาเป็นปัจจัย จึง เกิดมีตัณหา เพราะตัณหาเป็นปัจจัย จึงเกิดมีอุปาทาน เพราะอุปาทานเป็นปัจจัย จึงเกิดมีภพ เพราะภพเป็นปัจจัย จึงเกิดมีชาติ เพราะชาติเป็นปัจจัย จึงเกิดมีชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส และอุปายาสะ เป็นอันว่ากองทุกข์ทั้งมวลนั้น เกิดขึ้นตามเหตุปัจจัยดังกล่าว อีกส่วนหนึ่งเพราะอวิชชาดับสนิทไม่เหลือ ปราศจากราคะ คือ ความกำหนัด สังขาร จึงดับ เพราะสังขารดับวิญญาณจึงดับ เพราะวิญญาณดับนามรูปจึงดับ เพราะนามรูปดับอายตนะ 6 จึงดับ เพราะอายตนะ 6 ดับผัสสะจึงดับ เพราะผัสสะดับเวทนาจึงดับ เพราะเวทนาดับตัณหาจึงดับ เพราะตัณหาดับอุปาทานจึงดับ เพราะอุปาทานดับภพจึงดับ เพราะภพดับชาติจึงดับ เพราะ ชาติดับชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส และอุปายาสะจึงดับ เป็นอันว่ากองทุกข์ทั้งมวล ล้วนตับตามเหตุปัจจัยดังกล่าว d เราเทยวแส ยวแสวงหานายช่างทำบ้านเรือน (ตัณหา) เมื่อไม่พบ จึงต้องท่องเที่ยวไปใน สงสารหลายชาติไม่น้อย ชาติ (ความเกิด) บ่อย ๆ นำทุกข์มาให้ นายช่างเอ๋ย (บัดนี้) เราได้พบ ท่านแล้ว ท่านจักสร้างบ้านเรือนต่อไปอีกไม่ได้เพราะเราได้หักทำลายรื้อโครงและยอดบ้านเรือน ของท่านกระจัดกระจายหมดสิ้นแล้ว จิตของเราหมดกิเลสเครื่องปรุงแต่งแล้ว เราได้บรรลุธรรม เป็นที่สิ้นตัณหาแล้ว **พระเศียร หมายถึง พระสัพพัญญุตญาณ พระเกศา หมายถึง อารมณ์พระนิพพาน พระลลาดหรือพระนลาฏ หมายถึง จตุตถฌาณ พระอุณาโลม หมายถึง สมาบัติ ญาณเพชร พระภมู (พระขนง) ทั้งสอง หมายถึง นีลกสิณ พระจักษุทั้งสอง หมายถึง ทิพพจักษุ ปัญญา- จักษุ สมันตจักษุ พุทธจักษุ และธรรมจักษุ พระโสตทั้งสอง หมายถึง ทิพพโสตญาณ พระฆานะ หมายถึงโคตรภูญาณ พระปรางทั้งสอง หมายถึง มรรคญาณผล ญาณ และวิมุตติญาณ พระโอษฐ์ บทที่ 5 ห ลั ก ฐ า น ธรรมกาย ในคัมภีร์เถรวาท DOU 173