พระพุทธคุณ : หน้า 96/194

ใครที่มีแววหรือมีบุญพอจะรับการฝึกได้ พระองค์เป็นต้องเอามาฝึกให้ได้ และฝึกได้สําเร็จ รวดเร็วเป็นอัศจรรย์ ไม่มีใครมาเทียบกับพระองค์ทีเดียว หรือถ้าใครยังเป็นประเภทอินทรีย์อ่อนเหมือนไม้ไม่มีแก่น ยังต้องรอเวลา พระองค์ก็ ปล่อยไปก่อน จนอินทรีย์แก่กล้าแล้วเมื่อไร จึงค่อยตามตัวเอามาฝึก และหากเป็นประเภทที่อินทรีย์ยังอ่อนปวกเปียก ยังรับการฝึกไม่ไหว ถ้าพระองค์ ทรงบอกว่ายังรับการฝึกไม่ไหว ใครๆ ก็อย่าฝืนไปฝึกให้เลย เสียเวลาเปล่า ไม่มีทางฝึกได้หรอก ความสามารถในการฝึกคนอย่างยอดเยี่ยมของพระองค์นี้ ไม่มีศาสดาใดเทียบไ เพราะทรงรู้แจ้ง นิสัยใจคอของบุคคลที่จะฝึกได้ทะลุปรุโปร่ง จึงได้พระคุณนามว่า “อนุตตโร ปุริสทัมมสารถี” คือ สารถีผู้ฝึกคนได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีผู้อื่นยิ่งกว่า 2.1.7 สัตถา เทวมนุสสานัง พระธรรมเทศนา สตฺถา เทวมนุสฺสานํ แปลว่า พระองค์เป็นบรมครูแห่งเทวดาและ มนุษย์ทั้งหลาย ข้อนี้สาธกได้ด้วยพุทธกิจ 5 ประการ ซึ่งว่า 1) เวลาเช้าบิณฑบาต 2) เป็นทรงแสดงธรรม 3) พลบค่ำาทรงให้โอวาทภิกษุ 4) เที่ยงคืนแก้ปัญหาเทวดา 5) ย่ำรุ่งพิจารณาดูเวไนยสัตว์ที่พึงจะโปรด จะเห็นได้ว่าในข้อ 2-3 นั้นทรงเป็นครูมนุษย์ ข้อ 4 นั้นทรงเป็นครูเทวดา และยังมีมงคลสูตรเป็นข้อยืนยันอีก เพราะเหตุที่พระองค์จะทรงแสดง มงคลสูตรนั้นก็เนื่องจากเหตุว่าเทวดาลงมาเฝ้า และยกปัญหาขึ้นทูลถามว่า “อะไรเป็นมงคล” “อเสวนา จ พาลานฯ” เป็นอาทิ ซึ่งแปลว่า อย่าคบคนพาล เป็นต้น ตลอดจนถึง “นิพพานสจฺฉิกิริยา การทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพานฯ” ซึ่งพระองค์ตรัสว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นมงคลทั้งสิ้น ดังนี้จึงได้พระนามว่า “สตฺถา เทวมนุสสาน” พระองค์เป็นบรมครูทั้งเทวดาและมนุษย์ บทที่ 2 พ ร ะ พุ ท ธ คุณ DOU 87