พระสัมมาสัมพุทธเจ้า : หน้า 105/194

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในภาคปริยัติ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในภาคปริยัติ เป็นความหมายในขั้นต้น หมายถึง บุคคลสำคัญ ในประวัติศาสตร์โลกท่านหนึ่ง ที่มีชีวิตอยู่ในช่วง 80 ปีก่อนพุทธกาล ซึ่งได้มีการบันทึกประวัติ ของท่าน ตกทอดกันมาจนถึงปัจจุบันว่า “พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นพระนามที่ใช้เรียกมหาสมณะ ชาวอินเดียรูปหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเรียกตามชาติตระกูลว่า “โคดม” มีพระนามเดิมว่า “สิทธัตถะ” เป็น พระราชโอรสของพระเจ้าสุทโธทนะ พระราชาแห่งแคว้นสักกะ มีนครหลวงชื่อว่า “กบิลพัสดุ์” พระองค์ประสูติเมื่อ 80 ปีก่อนพุทธศักราช ขณะที่พระองค์มีพระชันษาได้ 29 ปี ก็ทรงตัดสินใจอำลาชีวิตที่เพียบพร้อมด้วยทรัพย์ สมบัติพัสถาน ข้าราชบริพาร นางสนมกำนัลนับร้อยนับพัน ออกบวชเพื่อหาทางหลุดพ้นจาก ความทุกข์ หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด พระองค์ทรงแสวงหาวิธีการพ้นทุกข์ โดยทรง ไปศึกษาจากเจ้าลัทธิศาสนาที่มีมากมายในสมัยนั้น รวมเวลาที่พระองค์ทรงศึกษาจากเจ้าลัทธิ- ศาสนาและการทรมานตนเองอย่างอุกฤษฎ์ เพื่อให้พ้นทุกข์นานถึง 6 ปี แต่ก็ไร้ผล พระองค์จึง ทรงละทิ้งวิธีการของนักสอนศาสนาทั้งหมด และในที่สุดก็ทรงค้นพบวิธีการตรัสรู้ธรรม ด้วยพระองค์เอง ต่อมาพระองค์จึงเสด็จไปเผยแผ่พระพุทธศาสนายังแคว้นต่าง ๆ ในประเทศ อินเดีย พระพุทธศาสนาจึงบังเกิดขึ้นในโลกนับแต่นั้นมา พระองค์ทรงประกาศพระศาสนา จนพระชนมายุได้ 80 ปี จึงทรงปรินิพพานที่เมืองกุสินารา” นี่ก็เป็นความหมายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในภาคปริยัติที่เราร่ำเรียนกันมาตั้งแต่ เยาว์วัย เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในฐานะที่ทรงเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เท่านั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในภาคปฏิบัติ ครั้นเมื่อเราได้ฟังคำเทศน์ในเชิงปฏิบัติของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากนํ้าแล้ว เราจึงได้ความรู้ใหม่เพิ่มขึ้นมาว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามิใช่เป็นเพียงบุคคลสำคัญใน ประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นความหมายในภาคปริยัติเท่านั้น แต่ยังมีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในเชิง ภาคปฏิบัติซึ่งมีความหมายอย่างลึกซึ้งอยู่อีก คือพระธรรมกายในตัวของพระมหาสมณะชาว อินเดียตระกูลโคดม ที่กล่าวมาแล้วข้างต้น และการที่จะปฏิบัติให้เข้าถึงระดับนั้นได้ จะต้อง ปฏิบัติมรรคมีองค์ 8 ให้ชำนิชำนาญจนกระทั่งใจหยุดนิ่งได้สนิทที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เข้าถึงกายภายใน ที่เรียกว่า “ธรรมกาย” ที่อยู่ในตัวพระองค์ท่าน บ 96 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ