การกำจัดอวิชชาและกิเลส : หน้า 53/194

บทขยายความ ที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านกล่าวว่า มีจ๋าต้องอธิบายเพราะชัดเจนอยู่ในตัวแล้ว ก็เพราะว่าท่านผู้ฟังในคราวนั้น ที่พระเดชพระคุณหลวงปู่เทศน์ท่านเหล่านั้นเข้าวัด ปฏิบัติธรรมมานานแล้วก็คุ้นกับพระไตรปิฎก บทอุทานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าครั้งเมื่อทรง ตรัสรู้ใหม่ ๆ นี้เป็นที่ท่องได้คล่องปาก จำได้ขึ้นใจของประชาชนคนไทยในสมัยพระเดช พระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ แต่พอมาถึงสมัยของพวกเรา พวกเราก็ไม่คุ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คำว่า กิเลส คำว่า ตัณหา คำว่า อวิชชา อวิชชาเป็นรากเหง้าของกิเลส เรียกว่า “สมุทัย” เป็นต้นตระกูลของเชื้อโรคใจ ทั้งหลาย แล้วก็แตกลูกแตกหลาน แตกออกไปเป็น 3 กลุ่มใหญ่ ๆ พอเกิดขึ้นแล้วทำให้น้ำ หล่อเลี้ยงใจแดง ทำให้เกิดลักษณะชอบกอบโกยเข้ามาหาตัว กลุ่มนี้คือ โลภะ เมื่อแตกกิ่ง แตกก้านออกไปแล้วก็ทำให้น้ำหล่อเลี้ยงใจดำ มีอาการชอบทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า กลุ่มนี้คือ โทสะ ส่วนกลุ่มที่ 3 โมหะ เข้าไปทำร้ายใจ ทำให้มีสีเหมือนน้ำล้างเนื้อ ทำให้โง่ ๆ เซ่อ ๆ โลภะ โทสะ โมหะ เมื่อแตกกิ่งแตกก้านออกไปมากเข้า ๆ บ่อนทำลายใจไปมากเข้า ๆ ทำให้ใจเกิดความอยากอย่างที่สุดเลย เป็นความอยากที่เรียกว่า ตัณหา เหมือนเชื้อโรค มาเลเรียบ่อนทำลาย แล้วทำให้เป็นไข้จับสั่น โลภะ โทสะ โมหะ บ่อนทำลายแล้ว ทำให้เกิดความอยาก ความอยากชนิด กามตัณหา คือ อยากจะได้รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสที่ถูกใจ ความอยากชนิด ภวตัณหา ทำให้เกิดอยากใน รูปภพ และ วิภวตัณหา ความอยากในอรูปภพ ก็ด้วยอำนาจของ โลภ โกรธ หลง นี่แหละ เพราะฉะนั้น การที่จะกำจัดทุกข์ได้จะต้องปฏิบัติมรรคมีองค์ 8 จนกระทั่งเข้าถึง พระธรรมกายเข้าถึงพระธรรมกายได้ถึงจะไปเห็นอวิชชาเมื่อเห็นอวิชชา ก็จะกำจัดได้ทั้งเจ้ากิเลส ทั้งเจ้าตัณหา เรียบหมด โดยสรุป พระคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ประการที่ 2 สัมมาสัมพุทโธ คือ พระองค์ ทรงทั้งรู้ทั้งเห็น แทงตลอดในเหตุและผลของสรรพสิ่งทั้งหลายตรงตามความเป็นจริง ด้วย พระธรรมกายของพระองค์เอง โดยมิได้มีผู้หนึ่งผู้ใดสั่งสอนเลย เพราะพระองค์ทรงถึงพร้อมด้วยพระคุณทั้ง 2 ประการแรกนี้ คือ อรหัง และ สัมมา- สัมพุทโธ จึงทรงได้เนมิตกนามว่า พระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ดังนี้ 44 DOU พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ