การเห็นกายและกิเลส : หน้า 32/194

การที่จะเห็นกายต่าง ๆ ที่กล่าวมานี้ก็ยากอยู่แล้ว แต่การที่จะเห็นกิเลส ซึ่งอยู่ในกาย ดังนั้นเรื่องการเห็นกิเลสที่อยู่ในใจของกายเหล่านั้น จะยากเย็น เหล่านั้นยิ่งยากขึ้นไปอีก แสนเข็ญอีกเพียงใด ขอให้ท่านลองนึกดูเองก็แล้วกัน เมื่อทะลุผ่านในกายเหล่านี้เข้าไปแล้ว จึงไปถึงกายหนึ่ง ชื่อว่า “กายธรรม” หรือ “ธรรมกาย” ซึ่งซ้อนอยู่ข้างในกายอรูปพรหม มีลักษณะเป็นพระปฏิมากรใสเป็นแก้ว ที่มี ชีวิตจริง ๆ ไม่ใช่เป็นพระพุทธรูปที่หล่อด้วยแก้ว พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำได้ขยายความต่อไปอีกว่า “เข้าขั้นโคตรภูจิต” คํา หมายความว่าอย่างไร “โคตรภูจิต คือ ใจของธรรมกายที่บรรลุในขั้นต้น ธรรมกายที่บรรลุในขั้นต้นนี้ มีชื่อว่า ธรรมกายโคตรภู” ซึ่งก็พอจะอธิบายได้ว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแบ่งมนุษย์ หรือสัตวโลกออกเป็น 2 ระดับ คือ ระดับต้น คือ พวกจิตใจหมักหมมด้วยกิเลส พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเรียกมนุษย์ เทวดา พรหม อรูปพรหมทั้งสี่กลุ่มนี้ว่า “ปุถุโคตร” ปุถุ แปลว่า หนา หนาด้วยอะไร หนาด้วยกิเลส หรือพวกกิเลสหนานั่นเอง ระดับที่สอง คือ พวกอริยโคตร คือพวกที่ปราบกิเลสได้แล้ว หรือเที่ยงแท้แน่นอนว่า ไม่ช้าก็เร็ว จะต้องบรรลุมรรคผล นิพพาน สามารถกำจัดกิเลสให้หมดสิ้นเชิงได้ ถ้าเปรียบเทียบอริยโคตรกับปุถุโคตรก็พอจะอธิบายได้ว่า ถ้าชาวโลกทั้งหลายมีกิเลส อยู่ในใจ 100 % กิเลสในกายทิพย์ ในกายรูปพรหม ในกายอรูปพรหมก็จะลดลงไปตามลำดับ พูดง่าย ๆ ก็คือ พวกปุถุชนมีกิเลสตั้งแต่ 50 % ขึ้นไปจนกระทั่ง 100 % ๆ % ส่วนอริยโคตรหรือกลุ่มที่ปราบกิเลสได้เกิน 50 % คือเกินครึ่งแล้ว สอบผ่านแล้ว กิเลสเบาบางใกล้จะหมดแล้ว แน่นอนว่าอย่างช้าก็ไม่เกิน 7 ชาติ จะสามารถปราบกิเลส ได้เตียนแน่ ๆ บทที่ 2 พระพุทธ คุณ DOU 23