กามสุขัลลิกานุโยค : หน้า 30/188

2.1.1 กามสุขัลลิกานุโยค คือ สภาวะกำหนัดยินดีในเบญจกามคุณทั้ง 5 อันประกอบ ด้วย รูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัสทางกาย มีความปรารถนากามคุณอยู่เป็นนิจ มีความ กระวนกระวายแสวงหากามคุณไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีหยุดหย่อน มีนิสัยชอบเกลือกกลั้ว มัวเมาอยู่ ด้วยกามคุณจนเป็นสันดาน ระลึกนึกถึงแต่จะอภิรมย์ชมชื่นอยู่ด้วยกามคุณจนไม่คิดถึงหรือ ยินดีที่จะออกบรรพชา ความใฝ่ฝันปรารถนาจะอภิรมย์แต่กามคุณนี้ อุปมาเสมือนสุกรบ้าน จมปลักอยู่ในกองคูถและสูตร คือ อุจจาระและปัสสาวะในคอกของมันเองด้วยความชื่นชมยินดี บริโภคสิ่งสกปรกลามกนั้น เพราะสําคัญว่าเป็นของดีตามวิสัยสุกร กามสุขัลลิกานุโยคนี้เป็นของชั่วช้าลามก อาจจะเปรียบได้กับซากศพอันเน่าเหม็น ซึ่ง ถูกทอดทิ้งไว้ในสุสานหรือป่าช้า หรือมิฉะนั้น เบญจกามคุณก็อาจเปรียบได้กับโครงกระดูก ของสัตวโลกที่เป็นโครงร่างถูกทิ้งไว้บนพื้นแผ่นดิน บุคคลผู้บริโภคเบญจกามคุณนั้นเล่า ก็เปรียบเหมือนสุนัขที่ชอบกัดแทะอัฐิ หรือกระดูกอันปราศจากเนื้อหนังมังสา จะได้รู้สึก อิ่มหนําสําราญสักชั่วครู่ชั่วยามก็หาไม่ ลักษณะที่ยินดีปรีดาบริโภคเบญจกามคุณนั้น เปรียบประดุจดั่งความฝัน เพราะไม่ยั่งยืน เป็นอยู่เพียงชั่วครู่ชั่วยามก็แปรปรวนเป็นอื่นหรือ อันตรธานสูญสิ้นไป อนึ่ง เบญจกามคุณนี้ยังอุปมาเสมือนถ่านเพลิงอันลุกโชน บุคคลผู้ยินดีบริโภคเบญจ กามคุณนั้น อุปมาเสมือนกำลังตกอยู่ในขุมถ่านเพลิง มีแต่จะถึงแก่ด่าวดิ้นสิ้นชีวิตลงไปอย่าง เดียว หากยังไม่ตายก็ได้แต่เสวยทุกขเวทนาอย่างแสนสาหัส อุปมาข้อนี้ฉันใด บุคคลที่มัวเมา อยู่ด้วยราคะด่าฤษณาก็จะเวียนตายเวียนเกิดเวียนทุกขเวทนาอยู่ในวัฏสงสารอย่าง แสนสาหัส ย่อมมีอุปไมยฉันนั้น เบญจกามคุณนี้ยังอาจเปรียบได้กับผลไม้มีพิษ บุคคลที่ยินดีบริโภคเบญจกามคุณจึง เปรียบเสมือนบุคคลที่หลงบริโภคผลไม้มีพิษเข้าไป ย่อมได้รับทุกข์ทรมานนักหนา หรือม ฉะนั้นก็อาจถึงแก่ม้วยมรณาได้ นอกจากนี้สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงอุปมาเบญจกามคุณว่าเป็นเสมือนดาบ กระบี่ หอก และหลาว บุคคลผู้หลงอยู่ด้วยเบญจกามคุณนั้น เปรียบประดุจบุคคลต้องโทษ ประหารด้วยคมดาบ กระบี่ หอก และหลาว มีแต่จะประสบกับความเดือดร้อน ถ้าไม่ถึงแก่ชีวิต ดับดิ้นสิ้นไปทันที ก็คงจะประสบกับทุกขเวทนาอันสุดแสนจะทนทาน การที่จะได้รับผล ประโยชน์สักน้อยนิดจากการบริโภคเบญจกามคุณนั้นหามิได้เลย ด้วยเหตุนี้สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงทรงถือว่า กามสุขัลลิกานุโยคเป็นของชั่วช้า บทที่ 2 พระธรรมเทศนา ธัมม จัก กัป ป วัต ตน สู ต ร DOU 17