ความแตกต่างของกายธรรม : หน้า 106/188

ไว้ว่า เหตุที่เรียกชื่อกายธรรมต่าง ๆ แตกต่างกันออกไป ก็เนื่องด้วยความแตกต่างแห่งปริมาณ อาสวกิเลสที่ห่อหุ้มใจของกายธรรมเหล่านั้น ถ้ายังมีอยู่มากก็เรียกว่า กายธรรมโคตรภู บางลง ไปก็เรียกว่ากายธรรมพระโสดาบัน บางลงไปอีกก็เรียกว่ากายธรรมพระสกิทาคามี บางลงไป อีกก็เรียกว่ากายธรรมพระอนาคามี และถ้าปราศจากอาสวกิเลสโดยสิ้นเชิงก็เรียกว่ากายธรรม พระอรหัต และกายธรรมพระอรหัตละเอียด ซึ่งเป็นกายธรรมของพระอรหันต์ กายธรรมทุก ระดับเป็นโลกุตระ มิได้ตกอยู่ภายใต้กฎของไตรลักษณ์ จึงไม่เรียกว่าเบญจขันธ์ แต่เรียก ว่า ธรรมขันธ์ คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณยังมีอยู่ แต่เป็นเบญจขันธ์ที่ถูกกลั่น จนใสสะอาดบริสุทธิ์ จึงเรียกใหม่ว่า ธรรมขันธ์ ส่วนเบญจขันธ์ของกายมนุษย์ กายทิพย์ กาย พรหม และกายอรูปพรหมยังตกอยู่ในไตรลักษณ์ ยังเป็นโลกิยะ จึงยังต้องเวียนตายเวียนเกิดอยู่ใน วัฏสงสาร อนึ่ง พระโยคาวจรเจ้าผู้ดำเนินจิตเข้าไปตามทางสายกลางตรงศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ตั้งแต่ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์จนถึงกายอรูปพรหมละเอียดนั้นจัดอยู่ในขั้นสมถภาวนา ดวงตาของกายต่าง ๆ เหล่านั้นจึงยังไม่สามารถเห็นเบญจขันธ์ คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณว่าตกอยู่ในไตรลักษณ์ ต่อเมื่อดำเนินจิตเข้าถึงกายธรรมแล้วจึงเป็นขั้น วิปัสสนา สามารถเห็นเบญจขันธ์ว่าเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ด้วยตาของธรรมกาย รู้ด้วยญาณของธรรมกาย 6.5.2 ธรรมกายคือกายตรัสรู้ธรรม วิปัสสนาคืออะไร? วิปัสสนานั้นคือการเห็นแจ้ง เห็นตรงต่อสภาวธรรม เห็นได้ รอบตัว รอบด้าน ธรรมจักษุคือดวงตาของกายธรรม จะเห็นได้ตลอดนับตั้งแต่ที่มาของ กิเลสอาสวะ เห็นว่ากิเลสอาสวะเข้ามาบังคับใจของเราได้อย่างไร และเห็นว่าเราจะ สามารถแก้ไขด้วยวิธีการอย่างไร ต่างกับตามนุษย์ซึ่งไม่สามารถมองเห็นกิเลสอาสวะได้มนุษย์ เราจะสามารถรู้ก็เพียงแค่อาการของกิเลสที่สําแดงออกมาเท่านั้นเช่นรู้ว่านี่เป็นอาการของโลภะ นี่เป็นอาการของโทสะ นี่เป็นอาการของโมหะ มนุษย์เรามิได้รู้จักตัวจริงของกิเลสอาสวะเลย จึงมิอาจสามารถกำจัดอาสวะออกให้พ้นจากใจเสียได้โดยเด็ดขาดเป็นสมุจเฉท ดังนั้น มนุษย์เราจึงต้องทนทุกข์ทรมานอยู่อย่างดิ้นไม่หลุด ตรงกันข้ามกายธรรมนั้นสามารถรู้เห็นได้ตลอดถึงต้นสายปลายเหตุที่แท้จริงของทุกสิ่ง บ ท ที่ 6 6 ทุ ก ข น โ ร ธ อ ริ ย สั จ DOU 93