สัมมาสติ : หน้า 118/188

ละเอียดได้แล้วใจก็จะหยั่งรู้ได้เองว่า อ้อ....ชีวิตนี้มิได้มีเพียงแต่กายมนุษย์เปลือกนอกเท่านั้น หรือ ชีวิตของเรามิได้สิ้นสุดลงที่เชิงตะกอนเท่านั้น ยังมีชีวิตภายในอันประเสริฐกว่าซ้อนอยู่อีก กาย เมื่อเห็น มนุษย์ละเอียดนั้นก็จะมองเห็นกายมนุษย์หยาบเหมือนบ้านเรือนที่อาศัยอยู่ชั่วคราว ไปตามความเป็นจริงแล้ว ใจก็จะปล่อยวางจากกายมนุษย์หยาบเข้าไปเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับ กายมนุษย์ละเอียด เกิดความรู้สึกไม่ยึดมั่นถือมั่นในกายมนุษย์หยาบและสิ่งที่เนื่องด้วยกาย มนุษย์หยาบ เช่น บุตร ภรรยา สามี ทรัพย์สมบัติ ฯลฯ เมื่อเป็นเช่นนี้ ความทุกข์ก็มิอาจแล่น เข้าไปถึงกายภายในได้ ความทุกข์นั้นผ่านมา แล้วก็จะผ่านไป การที่บุคคลโดยทั่วไปรู้สึกเป็นทุกข์โทมนัส ก็เพราะยังมิได้เข้าถึงกายมนุษย์ละเอียด จึง ยังมีอุปาทานยึดมั่นในตัวเราของของเราอยู่อย่างเหนียวแน่น แม้บางครั้งจะพิจารณาด้วย ปัญญาอันหยาบตามคำสั่งสอนของพระบรมศาสดาที่ตรัสไว้ว่า สิ่งทั้งหลายทั้งปวงไม่เที่ยง เป็น ทุกข์ เป็นอนิจจัง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็เสื่อมสลาย ก็เป็นเพียงแค่ความนึกคิด อาจจะระงับ ความทุกข์ลงได้บ้างชั่วครู่ชั่วยาม แล้วก็รบกวนจิตใจให้เกิดทุกข์ต่อไปอีก มิอาจสามารถ ตัดความทุกข์โทมนัสให้เป็นสมุจเฉทเด็ดขาดลงได้ ด้วยเหตุนี้สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงทรงสอนให้ตามเข้าไปเห็นกายในกาย เมื่อเข้าถึงกายมนุษย์ละเอียดแล้ว ความทุกข์ก็จะบรรเทาเบาบางลง ด้วยเหตุว่า อุปาทานยึดมั่นถือมั่นลดลง พร้อมกันนั้นความรู้สึกชุ่มชื่นเบิกบาน อันเป็นความสุขในจิตใจก็ จะเกิดขึ้น ทำให้กายมนุษย์ละเอียดมีกำลังใจเพียรพยายามดำเนินจิตเข้าไปสู่ภายในกลางของ กลางยิ่ง ๆ ขึ้นไปอีก ด้วยประจักษ์แจ้งแล้วว่ายิ่งเข้าไปภายในก็ยิ่งมีความสุข เนื่องจากธรรมชาติของกายต่าง ๆ ที่ซ้อน ๆ กันอยู่นั้น มีศูนย์กลางกายอยู่ตรงฐานที่ 7 ตรงกันหมด ดังนั้นการปฏิบัติโดยการวางใจไว้ ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ทำนองเดียวกับการ เริ่มต้นเข้าสู่ดวงปฐมมรรคจนบรรลุกายมนุษย์ละเอียด ใจก็จะเข้าถึงกายทิพย์ กายทิพย์ละเอียด กายรูปพรหม กายรูปพรหมละเอียด กายอรูปพรหม กายอรูปพรหมละเอียด จนบรรลุถึง กายธรรมระดับต่าง ๆ ใจของกายธรรมนั้นมีญาณอันวิเศษ จึงสามารถมองเห็นว่ากายต่าง ๆ นับตั้งแต่กาย มนุษย์จนถึงกายอรูปพรหมละเอียดนั้นล้วนเป็นเบญจขันธ์ คือตกอยู่ภายใต้กฎแห่งไตรลักษณ์ อันประกอบด้วยอนิจจัง ทุกขัง และอนัตตา ยังเป็นโลกิยะ จึงยังข้องอยู่ในไตรวัฏฏ์ คือ กิเลส กรรม และวิบาก ส่วนใจของกายธรรมนั้นยิ่งระดับสูงขึ้นก็ยิ่งบริสุทธิ์ผ่องใสยิ่งขึ้น มีความสุขยิ่งขึ้นตาม ลำดับ กายธรรมนั้นเล่าก็เป็นโลกุตระ มิได้ตกอยู่ภายใต้กฎแห่งไตรลักษณ์ จึงเรียกว่าธรรมขันธ์ บ า ที่ 7 ทุ ก บ นิโรธ ค า ม น ป ฏิ ป ท า อ ริ ย สั จ DOU 105