โลกและปรโลก : หน้า 140/188

4. โลก หามิได้ คือไม่มีโลกนี้ 5. ปรโลกก็หามิได้ คือไม่มีโลกหน้า 6. การปฏิบัติรับใช้มารดาก็หาประโยชน์มิได้ 7. การปฏิบัติรับใช้บิดาก็หาประโยชน์มิได้ 8. สมณะและพราหมณ์ผู้ประพฤติดีงาม บริสุทธิ์จากบาปทั้งปวง กระทำให้แจ้งซึ่งโลก นี้และโลกหน้าด้วยปัญญาแห่งตนเอง แล้วนำไปสั่งสอนผู้อื่นให้รู้ตามก็หาผลมิได้ และการ ปฏิบัติเพื่อให้รู้แจ้งซึ่งโลกนี้และโลกหน้าด้วยปัญญาแห่งตน แล้วนำมาบอกให้ผู้อื่นรู้ด้วยก็หา ผลอันใดมิได้ นอกจากนี้บุคคลที่มีความเห็นว่า บุคคลใดก็ตามเมื่อถึงแก่ชีวิตแล้วย่อมจบสิ้น มิได้มี การบังเกิดในโลกหน้าอีก บุคคลเช่นนี้ชื่อว่า มิจฉาทิฏฐิ ส่วนบุคคลที่รู้จักอานิสงส์แห่งทาน อานิสงส์แห่งการบูชา ตลอดจนอานิสงส์แห่งการปฏิบัติเกื้อกูลต่อมารดาบิดาสมณพราหมณ์ ผู้ทรงศีล ย่อมได้ชื่อว่า ตั้งอยู่ในสัมมาทิฏฐิ 8.2 สัมมาสังกัปปะ สัมมาสังกัปปะหรือความดำริชอบนี้ ในสุตตันตะปริยายได้แบ่งออกเป็น 3 ประการ คือ 1. เนกขัมมสังกัปปะ หมายถึง ความดำริที่จะออกจากกามคุณ 2. อพยาบาทสังกัปปะ หมายถึง ความดำริที่จะไม่เป็นผู้ผูกพยาบาท อาฆาต จองเวร สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง 3. อวิหิงสาสังกัปปะ หมายถึง ความดำริที่จะไม่เป็นผู้เบียดเบียนสัตว์ทั้งปวง ในมหาชนกชาดกมีเรื่องปรากฏว่า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเมื่อสมัยยังเป็น พระโพธิสัตว์เจ้า บังเกิดเป็นพระยามหาชนกเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ ในเมือง มิถิลามหานครนั้น มีพระชนมายุยืนถึงหมื่นปี ทรงบำเพ็ญทานบารมี ศีลบารมี ขณะครองราช สมบัติอยู่ประมาณพันปี จึงทรงมีพระทัยปรารถนาจะสละราชสมบัติ เพื่อเสด็จออกผนวช บำเพ็ญเนกขัมมบารมี แต่พระองค์ก็ทรงปรารภกังวลในราชสมบัติทั้งปวงอันมีอยู่ในมิถิลานคร บ ท ที่ 8 8 ม ร ร ค มี อ ง ค์ 8 อันเป็นโลกิยะ DOU 127