ผลของมิจฉาจาร : หน้า 149/188

ปล่อยไปเสีย ฝ่ายเขมะบุตรเศรษฐีนั้นก็หลงระเริงใจ กระทำมิจฉาจารดังเดิมต่อไปอีกจนถูก ราชบุรุษจับได้ถึงสามครั้ง ครั้นราชบุรุษกราบทูลพระเจ้าปเสนทิโกศล พระองค์ก็ตรัสให้ปล่อย ไปเสียทุกครั้ง ภายหลังต่อมา อนาถบิณฑิกเศรษฐีจึงพาเขมะผู้หลานนั้นไปเข้าเฝ้าถวายบังคมสมเด็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า กราบทูลพระกรุณาขอให้พระบรมศาสดาตรัสเทศนาสั่งสอน พระพุทธ องค์จึงตรัสพระบาลีคาถา มีเนื้อความสำคัญว่า บุคคลใดขาดสติพิจารณากุศลกรรม เอาแต่ช่อง เสพด้วยภรรยาของผู้อื่นทั้งหลาย บุคคลนั้นย่อมจะมีโทษอันก่อให้เกิดทุกข์ 4 ประการ คือ 1. ย่อมเสวยผลแห่งอกุศลกรรมนั้นเป็นอันมาก 2. แม้จะรู้สึกชื่นชมยินดีในอกุศลกรรมที่ตนก่อไว้ ขณะเดียวกันก็ให้หวาดระแวงภัยจน นอนไม่หลับ 3. บุคคลเช่นนี้ย่อมมีแต่ถูกติฉินนินทา หาผู้ใดสรรเสริญมิได้ 4. ครั้นจุติจากโลกนี้ไปแล้ว ย่อมไปเสวยทุกข์ในนรก เขมะมาณพบุตรเศรษฐีเมื่อได้ฟังพระสัทธรรมเทศนาจบลงแล้ว ก็บรรลุพระโสดาปัตติ ผลเป็นอริยบุคคล แล้วก็มิได้กระทำมิจฉาจารกรรมสืบไปอีกเลย การละได้โดยเด็ดขาดซึ่ง มิจฉาจารกรรมก็เนื่องด้วย อริยมรรคสัมมากัมมันตะ อันบังเกิดจากโสดาปัตติมรรคจิตนั้น 8.5 สัมมาอาชีวะ สัมมาอาชีวะ คือ การเลี้ยงชีพชอบ เว้นจากการค้าขายเลี้ยงชีวิตโดยผิดธรรม หรือ มิจฉาอาชีวะ ซึ่งประกอบด้วยการค้าขาย 5 ประการ คือ 1. สัตตวณิชชา คือ ขายมนุษย์ ได้แก่ การซื้อมนุษย์มาในราคาต่ำ แล้วขายเอากำไร มาเลียงชีวิต เป็นต้น 2. สัตถวณิชชา คือ ขายศาสตราวุธทั้งปวง เพื่อนำไปประหารชีวิตแห่งสัตว์ทั้งหลาย แล้วเอาทรัพย์นั้นมาเลี้ยงชีวิต เป็นต้น 3. มังสวณิชชา คือ เลี้ยงสัตว์ทั้งหลาย มีโค สุกร เป็ด ไก่ เป็นอาทิ แล้วฆ่าเองก็ดี ให้ ผู้อื่นฆ่าก็ดี ขายได้ทรัพย์แล้วนำมาเลี้ยงชีวิต 136 DOU แ ม่ บ ท แ ห่ ง ธ ร ร ม