ข้อความต้นฉบับในหน้า
ได้ดอกไม้น้อย แต่วันนี้นางได้ฟังพระธรรมเทศนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเทศนาแสดง
โทษแห่งอทินนาทานกรรมว่า บุคคลใดกระทำอทินนาทานจนบังเกิดเป็นสันดานแล้ว
อทินนาทานกรรมย่อมยังบุคคลนั้นให้ไปบังเกิดเป็นดิรัจฉานก็มี เป็นอสุรกายก็มี เป็นเปรตก็มี
หากได้บังเกิดเป็นคน ก็อาจจะเป็นคนยากไร้อนาถาหาทรัพย์มิได้ แม้ว่าบังเอิญมั่งมีทรัพย์มาก
ทรัพย์นั้นก็มิได้ตั้งอยู่มั่นคง ย่อมฉิบหายด้วยราชภัย โจรภัย อัคคีภัย อุทกภัย หรือข้าศึกศัตรู ทั้งนี้
ก็เพราะโทษที่กระทำอทินนาทานกรรมไว้ ด้วยเหตุนี้นางจึงเลิกยักยอกทรัพย์และได้ซื้อดอกไม้
ไปทั้งหมดหนึ่งพันกหาปณะ จึงได้ดอกไม้มามากกว่าทุก ๆ วัน ขอพระแม่เจ้าทั้งปวงจงได้กรุณา
อดโทษต่อนางด้วยเถิด
ๆ
แท้จริงแล้วนางขุชชุตรานี้ เมื่อบรรลุโสดาปัตติผลแล้ว ก็มิได้กล่าวคำมุสาอีกเลย บอก
แต่ความจริงทุกประการ เช่นนี้ก็เป็นองค์อริยมรรค คือ สัมมาวาจา และการที่นางขุชชุตราเลิก
ยักยอกทรัพย์นั้น ก็เป็นองค์อริยมรรค คือ สัมมากัมมันตะ
8.4.3 สัมมากัมมันตะอันเว้นจากกาเมสุมิจฉาจาร
องค์อริยมรรคสัมมากัมมันตะอันเว้นจากกาเมสุมิจฉาจารนี้ มีเรื่องปรากฏในธรรมบท
ว่า มีชายหนุ่มชื่อเขมะ เป็นบุตรของเศรษฐีผู้หนึ่ง และเป็นหลานของอนาถบิณฑิกเศรษฐีด้วย
เขมมาณพนี้ในอดีตชาติเคยสร้างธงด้วยทองคำสวยงามมาก แล้วนำไปสักการบูชาพระเจดีย์ ซึ่ง
บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากัสสปะ” แล้วตั้งจิตอธิษฐานขอ
ให้ผลานิสงส์แห่งการบูชาธงทองนี้ จงบันดาลให้สตรีทั้งหลายทั้งปวงยกเว้นสตรีร่วมสายโลหิต
เมื่อแลเห็นเขาแล้วจงมีจิตปฏิพัทธ์รักใคร่ในตัวเขาเถิด
ครั้นได้มาเกิดเป็นเขมะบุตรเศรษฐี สตรีผู้ใดได้เห็นก็มีจิตปฏิพัทธ์ผูกพันด้วยเสน่หา
เป็นอันมากสภาวะเช่นนี้ย่อมเอื้ออำนวยให้เขมมาณพกระทำมิจฉาจารกับภรรยาของผู้อื่นอยู่เนือง
ๆ อยู่มาวันหนึ่งราชบุรุษทั้งหลายจับตัวเขมะบุตรเศรษฐีนั้นได้ จึงนำไปถวายพระเจ้า
ปเสนทิโกศล พระเจ้าปเสนทิโกศลจึงมีพระราชโองการตรัสถาม ทราบความว่า เขมมาณพ
เป็นหลานของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี ผู้เป็นอุบาสกอุปัฏฐากสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
หากพระองค์จะลงโทษทัณฑ์ให้ปรากฏ อนาถบิณฑิกเศรษฐีก็จะได้รับความอัปยศอดสู
แก่มหาชนทั้งหลายทั้งปวง ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงมิได้ลงโทษทัณฑ์แก่เขมมาณพ แต่โปรดฯ ให้
'สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากัสสปะ คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ที่ 3 ใน 5 พระองค์แห่งภัทรกัปปัจจุบันนี้
บ ท ที่ 8 ม ร ร ค มี อ ง ค์ 8 อันเป็นโลกิยะ DOU 135